Allesbehalve luidkeels

Ik fluister nu. Ik ben erin geslaagd om tegelijkertijd een ernstige nekverrekking en een zware keelontsteking op te lopen. Buiten hun specifieke, totaal niet complementaire pijntjes, brengen beide een eigen bijna ondraaglijke vorm van hoofdpijn teweeg, zowel stekend als zeurderig. Dat laatste straalt uit naar mijn hele lichaam, naar '

Bassie

‘n Iedóuwël, iemand wordè ‘kik hénnën ómhóóg kijk … Dè hém ëkik nie ècht. Wë zén allëmòl mè gëwóuwën miensën en ër is ër génnë jénnën diejën dè gààw böllë’ës kakt, zég ëkik alté. En dan bëdoel ëk nie gààw ien dë bëteejë'ënis va rap, mè van eedëlmitauwël.

Oververhit

De wereld leek de voorbije anderhalve maand wel een grote hittegolfoven. In mijn doorgaans oververhitte hersenpan ontdekte ik nieuwe woorden in bestaande, en dat zelfs terwijl ik naar de halve finale van WK voetbal tussen Engeland en Argentinië zat te kijken in het gezelschap van zatte Jean-Luc. Oververhit zijn

Gò nö allëmòl hénnën ien vreedë

Niks zó plëzant as dë lèntën en dë zóómër. Gë kunt wir na buitën hénnën tot 's ààvës lauwët, 'n tërraskë duun of óóvërdag wa ien öwën hof wérrë'ën, dë was dreujëgt schòn èn dën drauwëd zóndër dè gë'm ien dë dreujëgkas moet stèè&

Uit de oude doos

Ik kan niet zeggen dat ik iets tekort kom. Geen idee, geen benul wat de smaak van honger is. Ja alles, alles kan een mens gelukkig maken. Een zingende merel, de geur van de zee, de zon die doorbreekt, een vers kopje thee ... De Snuffelmarkt in Halen. Het klonk zo

Iets wèrrëms

Kààw hiejër, déng’ëk tërwéltën dè’k mi ménnë kop ien dë friegó hang. ‘t Is vijf vur twèllëf, en ménnëm buik is al èn’t rotsëlën. Ik zén mèr alleejën deezë middag. Meejëstal smèèr’ëk dan rap nëm bótram, mè nö hém ëk toch wöl ës goesting ien iets

De gemiste roeping

Luister, lieve kindertjes, naar het korte sprookje van het spookje. Lang, heel lang geleden, toen ik nog jong en onschuldig was, zat ik zomaar wat rond te kijken. Mama deed de was. De behendigheid waarmee ze dat deed, zal ik nooit vergeten. Zo rustgevend, dat hele proces van vies en

Óóvër kòòstën

Dër zén veul dings die dè’k gèèrën hém, of bèètër gëzeed: veul dings wördè’k zot van zén. Zówas bëvurbeejëld spiegëlèèj’ës mi currykétsjup, gëróstërdë casjoewnóuwëtën, gëzààtë chips, óngëzààtë mén gëdààchtën ópschrijvën, biljààrën, joewjauwër viejërën en die van ós, um ër mèr ë zéstal të noemën. Ien willëkeurigë vollëgordë

De naakte waarheid

Schrijven is een beetje als naakt lopen met je hersenen. Niet alleen lijkt het telkens weer alsof je nog nooit iets geschreven hebt, alsof het je eerste keer is, maar je laat ook nog eens iedereen zomaar lezen wat je denkt. Niets is zo puur en zo bloot als je

Dààgëlëks blóuwët

Óp blóuwëtë vuuj’ës lóóp ëk dur ‘t gras. Ik hém ë spónsë bruukskën èn, sààmë mi ë wit óndërléfkën. Vrij as ë veugëlkën, bóuwërdëvól innërzjiej. Ik wul m’n èègë nog vrijër vuulën: wég mi dè óndërléfkën en dè bruukskën! Iedëreejën lacht. Mén bruujërs, mén nèèfkës en nichtën, die

Identiteitscrisis

Vrouw komt thuis van haar werk. Ze blaast. Haar wangetjes zijn rood aangelopen en ze stapt net iets sneller en met kleinere pasjes dan normaal. Geen goed teken. Gelukkig had ik de tafel al gedekt en twee sneetjes rozijnenbrood beboterd en keurig op haar bord gelegd. Ik gooi nog vlug

Kwakvos

“Allës gi, bëhallëvë në kwakvos, diejë springt.” Dè was giestërë mén antwóuwërd óp dë ópmèrrë’ing van ós jóngstë dòòchtër, toen zë zi: “Dè gi nie!” Ik wies génjéns nie óóvër wa dè zë beezëg was. Dè mékt ók niej öt. Ik zég dè al óp ottómààtissë pielóuwët. En tërèècht,

Harige Handy

'Ik ben gelukkig getrouwd met een Harige Handy!' Ik hoor het haar nog steeds zeggen. Zeker nu. Jarenlang deelden we, samen met nog een paar anderen, een groot kantoor. En lief. En leed. Op zich vulden we elkaar prima aan, vooral op professioneel vlak. Zij was een aanpakster.

Vuröt ààchteröt

Sóms zég ëkik ien gëzèlschap gëwéldig slim, ópmèrrë’ëlë’ë of vërrassëndë dings en toch stòn ëk ààchtëraf di’ëls óp ménnën alleejënë. Jè, as dë miensë zéggë van “Och, gò wég!” dan duun ëkik dè. Ik zén nogal në vollëgzààmë miens en ëk löstër alté. Meejëstal gòn ëk dan

Wortelpuree

Oranje. Ik weet niet hoe het komt, maar de laatste dagen ben ik in de ban van oranje. Doet me meteen aan het Nederlands elftal denken, dat oranje, al zit ik liever in Spanje met een glas champagne. Ja Danny, rijmen kan je. Doch sommige dingen rijmen niet. Zo maak

Zjèfkë zjuust

‘s Mèrrëgës stap ëkik àllë dààg kwiek öt mén béd. Dan zén ëk alté blij dè’k ër nog zén en wul ik zó rap meugëlëk weetë wa dè ër vur diejën dag óp dën agènda sti. Èègëlëk weet ëk dè zóuwë ók, mèr ik hanteejër en kónsulteejër gëwóuwën heejël