Prauwët van Danny

Mazoet

"Ik hém slèècht joews," zi die van ós giestërëmèrrëgënd toen z'öt dë kéldër kwààm. Ien jéstë ienstansie nëgeejërdën ëk heur. Ik wààr nog gé këtiejër óp en ëk ha zjuust ien ménnëm bótram gëbeetën. Në vólkóuwërënbótram mi jérbizzëzjëlèèj en lèèvërpateej. Ik ha mën èègë vólóp gëkónsëntreejërd

Wat kan het mij?

Ja, 't is waar. Ik heb succes bij de vrouwen. Ik ben geen opschepper, het is gewoon zo. Ze cirkelen bijna voortdurend rond me. Waarom, dat zou ik wel eens willen weten. Overdreven knap ben ik niet. En dan spreek ik over alle interpretaties van dat woord. Niet aantrekkelijk,

Mójjërzèè'ën

Ik zén nën auwërëgë miens. Jénnën diejë zën èègë veul vrààgë stélt. Die gòn dan dur dëm bàànd nie óóvër dë wèèrëldpróblëmatiek, dën órlog van dë Russën en d'Oekrajienërs, Trump en d'Amiriekauwënën of d'ópwèrrëming van d'ààrdë, mè jéddër óóvër fuutëlieteitën. Giestërë was&

Horrorhitte

Ik zon in de tuin en ik maan de kinderen aan tot kalmte. Een zin die ik verzon, met twee hemellichamen in de hoofdrol. Veel waarheid zit er niet in, want deze vent zit voor z'n -ilator, schrijvend, zoals zo vaak. Die vervelende keelontsteking is verleden tijd en

Toe biej or not to biej

Óóvërlést wààr ëk óp bëzuuk bé Veerlë vur 'n artie'ëlkë vur ien dë gëzét. Gë ként zë mësschien wöl. Zë ka gëwéldëg zingën en zë duu veul óptreedës as ër ien Lómmël iets të duun is. Dër zén dër veul die dè't weetën, dër zén

Allesbehalve luidkeels

Ik fluister nu. Ik ben erin geslaagd om tegelijkertijd een ernstige nekverrekking en een zware keelontsteking op te lopen. Buiten hun specifieke, totaal niet complementaire pijntjes, brengen beide een eigen bijna ondraaglijke vorm van hoofdpijn teweeg, zowel stekend als zeurderig. Dat laatste straalt uit naar mijn hele lichaam, naar '

Bassie

‘n Iedóuwël, iemand wordè ‘kik hénnën ómhóóg kijk … Dè hém ëkik nie ècht. Wë zén allëmòl mè gëwóuwën miensën en ër is ër génnë jénnën diejën dè gààw böllë’ës kakt, zég ëkik alté. En dan bëdoel ëk nie gààw ien dë bëteejë'ënis va rap, mè van eedëlmitauwël.

Oververhit

De wereld leek de voorbije anderhalve maand wel een grote hittegolfoven. In mijn doorgaans oververhitte hersenpan ontdekte ik nieuwe woorden in bestaande, en dat zelfs terwijl ik naar de halve finale van WK voetbal tussen Engeland en Argentinië zat te kijken in het gezelschap van zatte Jean-Luc. Oververhit zijn

Gò nö allëmòl hénnën ien vreedë

Niks zó plëzant as dë lèntën en dë zóómër. Gë kunt wir na buitën hénnën tot 's ààvës lauwët, 'n tërraskë duun of óóvërdag wa ien öwën hof wérrë'ën, dë was dreujëgt schòn èn dën drauwëd zóndër dè gë'm ien dë dreujëgkas moet stèè&

Uit de oude doos

Ik kan niet zeggen dat ik iets tekort kom. Geen idee, geen benul wat de smaak van honger is. Ja alles, alles kan een mens gelukkig maken. Een zingende merel, de geur van de zee, de zon die doorbreekt, een vers kopje thee ... De Snuffelmarkt in Halen. Het klonk zo

Iets wèrrëms

Kààw hiejër, déng’ëk tërwéltën dè’k mi ménnë kop ien dë friegó hang. ‘t Is vijf vur twèllëf, en ménnëm buik is al èn’t rotsëlën. Ik zén mèr alleejën deezë middag. Meejëstal smèèr’ëk dan rap nëm bótram, mè nö hém ëk toch wöl ës goesting ien iets

De gemiste roeping

Luister, lieve kindertjes, naar het korte sprookje van het spookje. Lang, heel lang geleden, toen ik nog jong en onschuldig was, zat ik zomaar wat rond te kijken. Mama deed de was. De behendigheid waarmee ze dat deed, zal ik nooit vergeten. Zo rustgevend, dat hele proces van vies en

Óóvër kòòstën

Dër zén veul dings die dè’k gèèrën hém, of bèètër gëzeed: veul dings wördè’k zot van zén. Zówas bëvurbeejëld spiegëlèèj’ës mi currykétsjup, gëróstërdë casjoewnóuwëtën, gëzààtë chips, óngëzààtë mén gëdààchtën ópschrijvën, biljààrën, joewjauwër viejërën en die van ós, um ër mèr ë zéstal të noemën. Ien willëkeurigë vollëgordë

De naakte waarheid

Schrijven is een beetje als naakt lopen met je hersenen. Niet alleen lijkt het telkens weer alsof je nog nooit iets geschreven hebt, alsof het je eerste keer is, maar je laat ook nog eens iedereen zomaar lezen wat je denkt. Niets is zo puur en zo bloot als je

Dààgëlëks blóuwët

Óp blóuwëtë vuuj’ës lóóp ëk dur ‘t gras. Ik hém ë spónsë bruukskën èn, sààmë mi ë wit óndërléfkën. Vrij as ë veugëlkën, bóuwërdëvól innërzjiej. Ik wul m’n èègë nog vrijër vuulën: wég mi dè óndërléfkën en dè bruukskën! Iedëreejën lacht. Mén bruujërs, mén nèèfkës en nichtën, die

Identiteitscrisis

Vrouw komt thuis van haar werk. Ze blaast. Haar wangetjes zijn rood aangelopen en ze stapt net iets sneller en met kleinere pasjes dan normaal. Geen goed teken. Gelukkig had ik de tafel al gedekt en twee sneetjes rozijnenbrood beboterd en keurig op haar bord gelegd. Ik gooi nog vlug