Tweejë bultën
Nóndëmiljààr! Zégt dè't nie wor is, é! Dè zuldë alté zien: vur diejë jénnë keejër dè'k ménnë vusschóuwët nie hém èngëdòn! Nie gësmost, mè wöl gëspréng'ëld, óp ménnë wittën truij. Dëdzjuuj toch é, hiejër nog 'n plèk. Dè zén dër al tweejë. Die van ós gi wir kauwëd zén, dè wittë zóuwë. Lómp ók é, wor zauwët ëk ók wir mi mén gëdààchtën? Spagéttiesaws màà'ë zóndër vusschóuwët èn të duun, dè is gëwóuwën groewëtë lómpëchè.
Wittë wa, ik duun nöö diejë vusschóuwët gààw èn, dan zie die van ós die plèkskës nie drèk en dan smijt ëk diejën truij strak gëwóuwën ien't wasmësjien. Mi wa sjààns kumt zë'r nóuwët ààchtër.
Heejël diejën toestand hiejër duu mé nö ienjéns déng'ën èn ë vurval va lang, lang gëleejën. Nog van ien dën tijd dè't klieniek nog ien dë Stassiestrauwët was en niej ien Lökslàànd. Ik zén trouwës nog nën èchtë Lómmëlèèr, gëbóuwërën ien Lómmël, ien d'ààw klieniek.
Awöl, óp nën dag giengë wélliej ózzë pàà zénnë vërjauwërdag viejërën. Zówas alté trakteejërt ie dan en gònnëw érrëgës èètën. Dè jauwër giengëw dus èrrëgës kortbé 't klieniek ien dë Stassiestrauwët. 't Was 'n riskassiej, want wë weejërën ër va zë lèèvë nog nie hénnë gëgòn. As 't teegëviel, kóssëw alté nog gààw na't klieniek gòn um ós mààg të lauwëtë leejëgpómpë, zeejë wë nog vur dë lol.
Dè was nie nóuwëdëg, zallë. 't Was ër nog zó slèècht nie, mè 't was vural plëzant. Wë hààn al goe gëappërietieft vur dèènëw ózzë vójjër kreegën, dè zég ëk ër eejërlëkhédshallëvë wöl bé. Nö moet ëk ër vur liegën, mè dër weejërën ër ë pauwër bé die dè në groewëtë spagéttie of iets ien próvënsàlsë saws bëstéld hààn. 't Was eejën van dë tweejë, mè mi mé bëneevëld vërstàànd van toen weet ëk 't nöö nie mir tëgoei.
Awöl, die dienstërkës, allëbèèj fèrrëm vralliej en piekfijn ötgëdost ien ë schò wit hémkën en ë zwèrt rökskën, kwààmën óp në gëgèèvë mómènt af mi allë schóuwëtëls. Eejën ërvan ha dus tweejë groewëtë tëlóuwërë vààst mi döróp die gërèchtën ien róuwëj saws. Die zét die neejër óp ós toffël en meej zien mén bruujër en ik dè die tweejë róuwëj róndë plè'ën óp hur hémkën ha. Óp tweejë heejël strateegissë pla'ën. Dè méskë was nogal goe vurzien van óuwërën en póuwëtën, gëlék as wë zéggën, en um ë lang vërhauwël kort të màà'ën, zóndër al të veul umweegën: die ha dus mi hur tèttën ien die tómattësaws gësopt. Zjuust óp dë plak dè gë za vërondërstéllën dè dor hur sëpapkës stónnën, as gë bëgrépt wa dè'k bëdoel.
Wij zauwëtën ós dor allëbèèj kèèjhèrd ien të hààwën tot zë wir ëwég was en tërnàà kreegëw dë slappë lach, mén bruujër en ik.
"Wullë wë nog wa të dring'ë béstéllën? Ik zal dè dienstërkë nog ës roepën." zi ózzë pàà heejël kort tërnàà heejël sërjeus.
Ik schóuwët vanhèèr ien dë lach toendè'k zààg dè die mi heur róuwëj tèttën dë bëstéllingë gieng kommën ópnimmën. "Ik gòn ës gààw piesën," zee'k teegën ózzë pàà, "bëstélt mé mè nën tómattësap." En ëk was ëwég.
Gëvollëg: mén bruujër vërsliktë zén èègën ien zénnë frut en ózzë pàà vërschóuwët zén èègë nëm bult toendè iej dè dienstërkën ës tëgoei bëkeek. Allé, tweejë bultën, déénk. Diejën tómattësap hi iej nóuwët dèrrëvë bëstéllën.
Danny VANDENBERK
