Hèrinnëringën

's Nààchs eest dóng'ër, óóvërdag liecht. Wààrë mén gëdààchtën ók mè zó vurspèlbauwër ...

't Is niej eejërlëk: as ëk gëlu'ig zén, dan bòòst ëk van dë fantaziej. As ëk mé wa mindër vuul, dan kommën dë hèrinnëringën tot lèèvën, zówöl dë schòn as dë slèèchtë. Gé së gëlukzak, zuldë déng'ën, want dan héddë alté iets um óóvër të schrijvën. Dè's wor, mè toch ...

Feitëlëk zéddë'r niks meej, mi hèrinnëringën, ók nie mi dë schòn. Zë zén zó nuttëlóuwës as në fótó va goei èètën as gë vërrékt van dën hóngër. Wa vurbé is, kumt nóuwët nie mir trug. Hèrinnëringë zén as në schònë fillëm mi 'n heejël triestig éndë, as ë manjifiek schildërij mi në gitzwèrtë kààdër rónd.

Én ienjéns zauwët ie dör, toendè'k bé ós màà en ózzë pàà óp bëzuuk gieng. Óp toffël, vlak vur ménnë vààstë stoel. Hoelang was dè wöl nie gëleejën? Twintig jauwër? Vijvëntwintig? Dèrtig mësschien? Of nog langër? Moeilëk të zéggën as gë nóuwët dèftig afscheid hét gëpakt. Dër gieng van allës dur ménnë kop. Hogtë- en dieptëpuntën öt mé jóng en kindërlëk lèèvën flitstën èn mé vurbé. Allëmòl fótó's. Flash! Flash! Flash! Dè was zóuwë óóvërwéldigënd dè'k mén èègë moes vààstpa'ën èn ménnë, gëlu'ig nog alté, vààstë stoel.

Téddy! Ménnë lèèftédsgënóuwët! Ménnë cómpanjon diejë vanaf mén gëbórtë óp dë ràànd va mén béd zauwët! Hij lachtën en stròldën, zjuust lék vruugër. Hij zààg ër goed öt. Prësies wa liechtër gëwóuwërën. Ik piek 'm vààst mi mén hààn óndër zén èrrëmkes, óp zó'n maniejër dè ós neuspuntë teegëneejën kwààmën. Jöt, dit is Téddy. Ménnë mauwët. Mi zé pluizig lijf en zé kààw gëziechskën.

"Hoe komdë gé nö ienjéns hiejër?" vroeg ëk 'm al neuzëneuzënd. Ós màà góóf antwóuwërd ien zén plak. "Dè is ë lang vërhauwël, mè zóndër dè gé't wies hà'k ëm heejël lang gëleejën al ötgëlénd èn Frieda. Die ha'ëm ien öw vruugër slópkààmër triestig ien 'n huukskë zien zittën. Óp diejë mómènt zààg ie ër niej öt. Hij was zówa óndërkommën, mi ë gat óndër zénnën oksël en 'n scheur ien zénnën ondërbuik. Frieda vroeg of ze'm mee moeg pa'ën um 'm wa óp të kallëfààtërën. Têrnàà hi zë'm bé heur lauwëtë stòn en nàà nën tijd ók wir ötgëlénd en wir truggëkreegën. Allé, um 'n heejël lang vërhauwël kort të màà'ën: nàà veul vijvën en zéssën hém ëk 'm wir trug. Frieda ha öwëm boek gëlèèzën en zë vón öw soms wa milanchóólis of zóuwë, mi veul prauwët óóvër öwë jóngën tijd. Zë dócht dè gë't mësschien wöl gèèrë trug wuldën hémmën, dè bèrkën.

Dè bèrkën, dè bèrkën ... Téddy!

Zie mé hiejër nö stòn, dócht ëk heejël èfkës bé mén èègën, në miens van bóóvën dë féftig diejë zén trauwënë moet bëdwingën umdè iej në ploesjën bèèr vààsthéldt. Klèè jónk! Ik paktën 'm meej na huis en gieng ërmi ien dë zéétël zittën. Dë eejën schòn hèrinnëring nàà d'andër dóók óp as ëk 'm tëgoei bëkeek. Téddy lachtën en avvëntoew leek 't azzof ie mé në knipóóg góóf.

Meejër as 'n uujër hémmëw hèrinnëringë zittën óphauwëlën, Téddy en ik. En ààchtëraf wààr ëk nie triestig of zóuwë. Alleejën dankbauwër.

Tërwijl dè'k dittë schrijf, zit Téddy vlakbé mé, óp nog génnë mèètër afstand. Zjuust gëlék as vruugër. Ik zien dè bjéskë nog alté gèèrën.

Danny VANDENBERK