Niks zó plëzant as dë lèntën en dë zóómër. Gë kunt wir na buitën hénnën tot 's ààvës lauwët, 'n tërraskë duun of óóvërdag wa ien öwën hof wérrë'ën, dë was dreujëgt schòn èn dën drauwëd zóndër dè gë'm ien dë dreujëgkas moet stèè'ën, dë vralliej lóópë kortgërokt en dur dëm bàànd is iedëreejën wa bèètër gëzind.

't Énnigstë wa mé përsóuwënlëk teegëstèkt: vanaf dè sómmëgë miensë dë zón zien, tré'ë zë hun schoenën öt en duun zë sandauwëlën èn. Afschuuwëlëk vijn ëkik dè.

Sandauwëlë zén schandauwëlën. Wien dè dè ötgëvónnën hi é, diejë zààn zë allë jauwërën óp blóuwëtë vuujt na Schèrrëpëneuvël of dèsnóuwëds na Sjakamakka moetë lauwëtë wandëlën. Mèjè, diejë miens zal zówiezóuwë nie mir lèèvën, want dë Romeinë droegën al sandauwëlën ien dën tijd va Zjuul Cizààr.

Dër zén veul van die (ààw)mannën die dè wittë zök ènduun as zë sandauwëlë drààgën. Dör kumt alté veul krëtiek óp van dë vrààwën, want dè vijnë zë nie módjeus en nën dóuwëdduunër kwa séksuuweejëlën appëtijt.

Va mé meugë zë dè zallë, want ik hém nóuwët séksuuweejëlën appëtijt jeegës vèntën, en ëk hém në groewëtën afkeejër van teejën. Zèllëfs va mén èègë teejën. Ik moet ër nie va weetën. Bé sómmigë miensë zén dè van die lang, króm, hauwërigë sténgëls, bé andër stòn zë kjèsrèècht en bé nog andër zén dè van die klèèn stumpkës, zee'ër dè klèèn tjéj'ën. Bèh! Në miens hissë përtang nóuwëdig, zéggë zë, teejën, vur 't eevëwiecht të hààwën.

Wiestë dèttër ók miensë zén die zjuust andëstërum déng'ën as ëkik? Voetëfitiesjistë noemë zë dè. Meejëstal zén dè vèntën die ópgëwóndë wèjjërën as zë vrààwëvuujt zien. Die wullën die dan ènràà'ën, vààstpa'ën, bësnuffëlën of teegën hun gëziecht hààwën. Ik kan 't mé ien dë vèrstë vèrtë nie veurstéllën.

Avvëntoew mistélt dë natuujër zén èègën. Dër zén miensë die viejër teejën për voet hémmën, mè 't kan èèvëgoed zén zés. Ik gòn gén nààmë noemën, mèr ëk kén vurbeejëldën öt dë praktijk. Van allëbèèj. Siegfried Bracke (oei, nö duun ëk ët TOCH) za langs wiskààntë mè viejër teejën hémmën. En toch lèèft diejën óp groewëtë voet, zéggë zë. Kunt dör mèr ës èn öt, "tis teejën en tandër".

Èègëlëk vijn ëk vuujt ien hun gëheejël ók nie schòn. 't Zén niej alleejën die teejën die dör èn hangën të zwéngëlën, mèr ók dë geur (bé veul miensë rui'ë die na Camembert of andërë stinkkèès) en van die auwëjërs die dèèn dör durhénnë lóópën. Dik spatauwëjërs.

Neejë, vur mé is dè 't léllëkstë lichààmsdeejël van dë miens. En as gë sandauwëlën èntrékt, eest prësies dè gë dë èndààcht óp öw vuujt wult tré'ën. Mèjè, dën eejënë trékt gèèrën d'èndààcht en dën andërë trékt veuls të veul pènsjoen.

Héngt dè mén vuujt öt? Mè neejë. Lèèvën en lauwëtë lèèvën. Dèèn zë duun wa dèèn zë wullën. Dë miensë zén teegëworrëg zó al rap óp hunnën teejën gëtróuwëjën. "Allë vijf vuujt" lèèsdë of heujërdë wöl iet van ambras, zinlóuwës gëwéld of ien 't slèèchstë gëval órlog.

Gò nö allëmòl hénnën ien vreedë, liefst mi schoen èn. Gëniet van dë zón en dë wèrrëmtë. En lópt mëkandërë nie vur dë vuujt.