‘n Iedóuwël, iemand wordè ‘kik hénnën ómhóóg kijk … Dè hém ëkik nie ècht. Wë zén allëmòl mè gëwóuwën miensën en ër is ër génnë jénnën diejën dè gààw böllë’ës kakt, zég ëkik alté. En dan bëdoel ëk nie gààw ien dë bëteejë'ënis va rap, mè van eedëlmitauwël.

Vruugër, ien ménnë jóngën tijd, ha’k dè përtang wöl. Mén grötstë iedóuwëlë weejërë Bassie dë klóuwën en Adriààn dën acróbauwët, al spróó’ëk hun nààmën alté óp z’n Hollans öt. Adriààn was slim, leenëg en miek saltó’s, mè Bassie was ménnë groewëtën héld.

‘t Absóluut högtëpunt öt mén jéstë neegë lèèvësjauwër was óngëtwéffëld dë komst van hun cierëk na Lómmël. As ëk mén óógë diechtduun, zien ëk zèllëfs nö nog hun gèèlróuwëj tènt óp dë parrë’ing ààchtër dë kérrëk stòn. Dè was ien diejën tijd nog zààndgrónd, allé: nie vërhèrd.

Vanaf dë mómènt dèèn zë die tènt gëzét hààn, reej ëk dör vërschèèjë keejër për dag hénnën. Óm zee’ër të zén dè zë’r nog stón, dè’k allës nie èn’t dróómë wààr.

Ók ien diejën tijd wààr ëkik al ‘m brààw mènnë’ën en ëk di nog ékstra mëm bést, om gé rieziecó të lóópë dè’k ivvëntuuweejël nie na dë cierëk moeg.

Ik römdë mé spulgoed óp, gieng sààvës óp tijd mén béd ien zóndër teegëpruttëlën, auwët mén tëlóuwër heejëlëgans leejëg (ók as’t tweejë keejër kort ópeejën sprui’ës weejërën, sóms dócht ëk dè zë’t van éksprès deen) en ik di al wa dè zë mé vroegën, van wa ien dën hof hèllëpë tot kómiesies duun mi dë vieló.

“Danny, gò ës gààw na dë wing’ël want mé zààt is óp. Ik hém tëstrak ‘t léstë zààt óp dë pëtattë gëdòn zóndër ërbé stil të stòn dè’k nog spèk moet ba’ën deezën ààvónd, want dè moet óp,” zi ós màà ienjéns.

Mi allë plëziejër pëdaldën ëk dë strauwët öt, rèècht na dën Alma hénnë, umdè dën Alma vlak nèffën dë parrë’ing van dë kérrëk lààg. Dan kós ëk meejëmpëssant nog ës na dë tènt gòn loewërën.

Ien dën Alma zèllëf ha’k nie veul tijd nóuwëdig. Umdé ‘kik gèèrë gieng wing’ëlën, wies ëk allës liggën. Óp në fietla stón ëk èn dë kas um të bëtauwëlën. Vlak vur mé smeet ë gëblokt mènnë’ë mi rossigë vlieghauwër drie pèèpërkoe’ën óp dëm bàànd.

Toen die van dë kas zi hoeveul dèèj moes bëtauwëlën, hòldën ie mi’n vlottë zwèèjbëweeging në groewëtë pak briefkës va féftig en hóndërd frang öt zën tèssën. Zóveul gèld! Dè ha ‘kik nog nóuwët nie gëzien! Hij góóf die van dë kas tweejë briefkës van hóndërd frang en meej zi iej dè zë van dën óóvërschot mèr iets vur heur èègë moes kóópën. Mè … die stèm! Dè was … ‘BASSIE!’

Hij stóók die pèèpërkoe’ën óndër zénnën èrrëm, toen keek ie ààchtëröt en zààg mé stòn, mi ménnë mónd wààgëwijd óópën. Hij lachtën en góóf mé në knipóóg. Toen drèèjdën ie zën èègë wir um … en wég was ie, dëm Bassie. ‘Allëmëmachies!’

Dë cierëk was dë vóllëgëndën dag … mè dè was èègëlëk niemir zó bëlangrijk. Ik ha Bassie al van zó kortbé gëzien … Dè was zó në schònnë mómènt …

Dë wèè’ë tërnàà auwët ëk allë dààg ë stuk pèèpërkoek. Nie umdè’k dè zó gèèrën ha (èègëlëk lustën ëk dè génjéns), mè umdè Bassie dè auwët. En ik wuldë zén zówas Bassie.

Këmiek é.

Danny VANDENBERK