Grijze massa

Een te gekke party was het. Leuke sfeer, lekker eten en een ruim assortiment aan alcoholische en non-alcoholische dranken: Belgische bieren, Franse wijnen, Italiaanse limoncello, Spaanse sangria, Amerikaanse cola en melk uit Koeweit. Maar ik had geen zin om te feesten. Het water stond me aan de lippen. Niet dat

Danny Diejalékt - Vlamsë Fillëmkës

Teegëworrëg eest ópléttë gëblauwëzën óp ’t vlak va prààjvëssiej, ók ien d’èègë kóuwëj. Dë jóng loopën hoe langs hoe meejër lék klèèn riejóuwëljoernalisjës ààchtër në miens zénnë rug um ien ’t gëniep fillëmkës të maa’ë mi hun smààrtfówns, hun tèblëts of al diej andër multiemeediadingskës. Ik mag mën

Ontdaan

Een eenzame ochtend. Vrouw en kinderen moesten dringend weg. Nageslacht naar school, echtgenote naar dokter voor bloedname. De tafel is een puinhoop. Soms is ontbijten een haastige happening, een enerverend evenement. Zelf neem ik er liever de tijd voor. Indien mogelijk. Ik geniet nog wat na met een extra kop

Danny Diejalékt - Wa të hààwën en t'ónthààwën

’t Is toch wöl van dën hónd z’n klóuwëtën as gë allë vijf vuujt ‘n krèts ien öw kèèl hét en gë moet veul prauwëtën. Och jè, èègëlëk kan ëk ‘t ók èèvëzeejër ópschrijvën of zówwë.’t Is lék gë’t gèèrën hét en zot zén duu génnë zeejër

Opwindend

De stap van timiditeit naar intimiteit is groter dan je, zuiver linguïstisch gezien (fonetisch en morfologisch), zou vermoeden. Voor een keertje denk ik eens niet meteen aan seks als ik het over intimiteit heb. Of toch niet alleen aan seks. Intimiteit is veel ruimer. Buiten het lichamelijke kan zij tegelijkertijd

Danny Diejalékt - Buukskë vól zeejëvër

Gëluk zit ien dë klèèn dings, zéggën dë miensë gëreegëld, en dan gèèvë z’ëlkauwër gëlijk en weujërdt ër zówa saamëzweejërdërig na mëkauwër gëlachën. ‘t Óngëluk zit ien ë klèèn huukskën. Dè zéggë zë ók. Mé zuldë dus nie gààw ien klèèn huukskës vijnën. ‘k Zén wöl slimmër dan dè

Achterhaald

Acht is achterhaald. We zitten inmiddels al lang in negen. De negende maand dan toch. Negen is overigens mijn lievelingsgetal. September. Hoor ik daar niet het Franse ‘sept’ in? Wacht eens even … September, oktober, november, december … Dan kan geen toeval zijn. Septem, octo, novem en decem. Zeven, acht, negen en

Danny Diejalékt – Halleeloejah!

Of ëk dë mis mis? Nie bëpòld. Tot èn m’n twèllëf jauwër zauwët ëk përtang allë zóndagmèrrëgës ien dë groewëtë Lómmëlse kérrëk të bling’ën. Ë manjëfiek gëbààw eest, mi ötstrauwëling, dè mag gërust gëzeet wèjjërën. Ók van dëm binnëkàànt. ‘k Hém ër uujërën en uujërën na dë glauwëzë

Geheim

Ik hou niet van einde en ik hou niet van begin. Ik hou van tussenin. Behalve nu, nu ik net de tv heb aangezet en Bart Kaëll luid kwelend en erg repetitief vraagt wat mijn geheim is. “Wat is jouw geheim? Wat is jouw geheim?” Ik heb zin om hem

Danny Diejalékt - Jennën tròst: 't is óóvëral iet

‘k Lèès nie gèèrën. Ik schrijf. As gë schréft dan bléfdë, ziggët sprèèkwóuwërd. ‘k Hém ër mén twéffëls bé. ‘t Zal nie veul pëtiek zén, dè blijvën. Érrëgës ien ‘n huukskën ien dëm biebëjoteek zéttë zë mén buuk hénnën en dërmeej is dë kààs af en dë schup afgëköst.Mèjè,

Ezel

Ik zal er maar voor uitkomen. Mijn favoriete hoofdstad is die van Oostenrijk. De woorden ‘emotie’ en ‘moeite’ zijn in mijn persoonlijke woordenboekje niet toevallig anagrammen en bijgevolg met elkaar verweven. Ik heb de laatste tijd bijzonder veel moeite om ze in bedwang te houden, mijn emoties. Soms weet ik

Danny diejalékt - Lesley en Ellen

Ien ménnë jóngën tijd gieng ëk ien Gèèl na ‘t schóuwël. Óp dën HIK. Dor leejërdën ëk Lesley kénnën. Ajaa, wë zouwëtën ien dëzèllëfstë richting (sikrëtarjauwët-tauwëlën) en ien ‘t zèllëfstë jauwër (‘t jéstë). Në spisjauwëlë gààst, diejë Lesley Vermissen. Dè dierf wöl ës gëbeurën dèènëw haagschóuwëldën en brostën. “Danny, jóng,

Allesbehalve neerslachtig

Een warm voetbadje, dat heb ik wel verdiend na zo’n inspanning. Even de voetjes lekker laten weken in het water. Alhoewel, weken in het water … Het lijkt wel een samenvatting van de vakantie tot nu toe. ‘t Is zelfs zo erg dat enkele zomerse evenementen en happenings niet konden

Danny Diejalékt - Hoe dè 'k va ménnë vieló viel

En ienjéns stón heejël dë wèèrëld stil. Neejë, dè ‘s nie wor. Dë wèèrëld drèèjdë gëwóuwën deur en ménnë kop ók. Avvëseejërë deej ‘k nie mir. Wullë mè nie kunnën. Zómèr ienjéns. Èfkës kós ëk mén eevëwiecht hààwën, mè vur dë rèst vërstón ëk ër gén knijt van. Ik keek

Publiekstrekkers

Zoals algemeen geweten zijn wij Lommelaars afstammelingen van de teuten. Dit waren rondreizende handelaars die vanuit hun thuisbasis rondtrokken met hun koopwaar om ze elders te venten. Te verkopen, bedoel ik dan. Er zijn anno 2023 blijkbaar nog steeds Lommelaars die rondtrekken en potloden venten, las ik deze week in

Danny Diejalékt - Zó muuj as 'n mauwëj

Wittë wa? Vandaag duun ëkik génnë klop nie mir. Dë riem ëraf. Pjöj’ës umhoog (èègëlëk meugdë gërust “peujët” zéggën) en dë zèètël ien. ‘k Zén fërdoemë zó muuj as ‘n mauwëj. ‘k Hém përtang gén vèts gëdòn vandaag. ‘k Za wa vietëmienë moetë pa’ën ofzówwë, want ècht nurmauwël