“Allës gi, bëhallëvë në kwakvos, diejë springt.” Dè was giestërë mén antwóuwërd óp dë ópmèrrë’ing van ós jóngstë dòòchtër, toen zë zi: “Dè gi nie!”

Ik wies génjéns nie óóvër wa dè zë beezëg was. Dè mékt ók niej öt. Ik zég dè al óp ottómààtissë pielóuwët. En tërèècht, want ‘t gieng feitëlëk óóvër iets van niks, ‘n fuutëliteit.

Zë prëmbeejërdë vanhèèr, en wóndër bóóvë wóndër: ‘t luktën. Zówas dè’k èègëlëk, ók al wààs’t ien mén èègë, vurspèldën. “Në kwakvos, wa is dè?” zi zë, toen zë vjèrrëg was. Ik wóuwër al wa kauwëd, dur al die lómpëchè. “’n Kruising tussën ‘n eend en në vos?”

Kundë dè gëleujëvën? Makt ët nog wa èrrëgër, dócht ëk ien mën èègën. Die snottërs mèènën alté mè dèèn z’allës weetën! Zóndër wa të zéggë, zààgë zë dè’k ietëfwa kauwëd wóuwër.

“Papa, hauwdë d’r ók rèè’ëning mi dè wélliej ien Houthààlë wóuwënën en niej ien Lómmël? Dè wélliej öw diejalékt alleejën van ööw óppi’ën en af en toe van óópa en óóma, zóndër dèènëw dè vur dë rèst óuwët va zë lèèvën ècht heujërën, lòt stòn gëbrui’ën?”

Dè was ë goei argumènt. Gë mut diejë klèènë niej óndërschattën, dócht ëk, dè weujërdt nog óuwët në goeiën en zwauwërbëtòldën avvëkauwët.

“Ik zal’t öw ötléggë,” zi ëk. Dè wuldë zë niej. Zë ha dör génnën tijd vur, vur al ménnën ötlég. En zë was ëwég.

Vur dë jeugd mut allës mè rap-rap gòn, en as dè nie gi, dan smijtë z’ër mè mi hun klak hénnën. Veuls të heevëg zén zë. En ‘t èrrëgstën is dè zë hun èègë gëwéldig vuulën as zë iets rap gëdòn krijgën. As’t mè gëdòn is en zó rap meugëlëk. ‘t Rizzëltauwët is va mindër bëlang.

Ik vijn dè ‘n vërkeejërdë ivóluusie. Ók al zéddë vërplicht um iets të duun, gë kun ët mè bèètër rustig èn duun, óp’t gëmèkskë, mi èndààcht, dan kundë’r mësschien nog iet van béleejërën.

“’n Slèk kumt èèvë goe óp dë plak as në kwakvos,” zi ëk ienjéns.

“Zéddë gé nö WIR dör mi öwë kwakvos?” zi die van ós. “En óp wa sli dè nö feitëlëk?” Fërdoemën, dócht ëk bé m’n èègën, ik zén wir hèrtóp èn’t vrötprauwëtën óp dings dè’k ien mén èègën èn’t déng’ë wààr. Stopt dörmi, Danny, of gë zé jóngdimènt vurdè g’ër èrrëg ien hét.

“Ség pàà, ik gòn mi mén kammërööj strak na dë sienëma en tërnàà gònnë w’ër jénnë schöppën. Héddë gé nog wa gèld?”

Dè dierëf ózzën adstë zóuwën tëzjuust të vrààgën! Diejë kré sóndààgspreej, é, allë wèè’ën, é! Diejë wit zee’ër niej dè’t léstë van dë mònd is?

“Ség mènnë’ë,” zi ëk, tërwélten dè iej èèvë groewët is as ëkik. “Gë kunt van në kauwëlë kwakvos gén vèèrë plu’ën, ik zén èèvë blut as gé!”

Dè was bëlangë nie wor, zallë, mèr ik kan ër nie goe teegën as zë déng’ën dè zómèr allës vazèllëvës gi.

Në preek wuldën ëk dör nie óóvër hààwën en dè gèld hém ëk ààchtëraf èèvëzeejër gëgóóvën, mèr ëk wuldë wöl iedëreejën èvvë’ës sààmëroepën um öt të léggë wa në kwakvos is, want dè vón ëk toch va groewët bëlang.

Danny VANDENBERK