Bedorven

Vanwege mijn aangeboren onhandigheid doe ik het niet zo graag, een kar kopen. Je weet wel, aan de ingang van de supermarkt staan wriemelen met een muntstuk, het in zo'n rondje passen, dat metalen dingetje dichtschuiven en daarna een winkelwagentje losrukken uit het winkelwagentjestreintje. Altijd loopt er bij

Paascolumn

De voorbije dagen liep ik er maar loompjes bij. Een negatieve slaapspiraal door allerlei kleine beslommeringen zoals lage rugpijn en hoge rekeningen. Maar hiephoi, vandaag is het Pasen! Het feest van nieuw leven en verrijzing. Een tijd van hoop en vernieuwing, want Jezus Christus is opgestaan uit de dood. En

Wèèrëldkampioen ien vrààwëkénnis

Ik póneejër al ës gèèrën. Kéndë dè, póneejërën? Ik vijn dè ë gëwéldëg wèrrëkwóuwërd. Vural umdè‘t nie drèk èn wèrrëk of ienspanning duu déng’ën. Dè is óp z’n èègën al straf, want ëk gëbrui’ët alté ien kómbienassie mi’n stélling. Ik hém dör ‘n auwërigë rëlassie

Verfoeide fooi

'Het is goed zo!' Mijn standaardzinnetje bij het geven van een fooi. Ik zeg het niet meer zo vaak, althans niet bij het vereffenen van een rekening in de horeca. Wél, en misschien nog net wat uitbundiger, in de thuissituatie. Als mijn vrouw heel goed bezig is en

Nën éngël

Në kadeej, zó noemë zë mé wöl ës. Umdèttër al ës gëlachë weujërdt mi dë dings die dè’k zég, schrijf of duun. Of nëm béngël, dè zéggë zë ók avvëntoe, al hém ëk alté ‘t gëvuul dè dè ók óóvër mén nogal groewët ötgëvallë gëstaltë gi, bóóvënóp ‘t feit

Oppervlakkige observatoren

Middagpauze. Een uur lang. Ooit waren we, elk op ons eigen momentje, aangenomen door dezelfde werkgever en in dezelfde afdeling geplaatst. We wandelden. Een samenloop van omstandigheden. Weinig uiteenlopend onze motieven. Vroeger lazen we. Tot we lazen dat zittend werk ongezond was. Dat een mens moet bewegen. Wandelen volstond al

Ik fróns dë wéngbrààwën

Ós Lómmëlsë tauwël ként heejël wa ötdru’ingën en zégswijzën. Va jénnë kàànt is dè heejël schòn, want zë gèèvë kleur èn ‘t Lómmëls diejalékt, van dën andërë kàànt zullën d’ër veul miensë zén die dè dë wéngbrààwë zullë frónsën as ëkik ‘n sëléksie mààk van d’ötdru’ingën

Jést of lést?

Dë léstë zén dë béstë. Dè is ‘n ötdru’ing die dè zee’ër steek hawdt. Psiechólóógën hémmën allang óntdékt dè në miens meejër gëniet van iets as ie wit dè ër ‘n énd èn kumt. Ien Ameerika hémmë zë ‘t eejën en ‘t andër ötgëtèst. Mi sju’ëlat. Dan

Haakjesdagen

Of het nu ochtend, middag, avond of nacht is, met hangende pootjes, van een koude kermis of een gezellig feest ... Ik hou van thuiskomen. Ik doe het nooit langs de voordeur. Die is immers voor officiële bezoekers, desnoods voor pizza- en pakjesbezorgers. Thuiskomen doe ik langs de zijdeur. Huppelend de

Dë zwèttë flès

Toen dè'k nog klèèn wààr, heujërdën ëkik wöl ës vërtéllën óóvër dë Zwèttë Flès. Dë jéstë keejër, gans ien't bëgin, dócht ik dè't óóvër ‘n flès kaloesiej gieng gòn, mèr al rap heujërdën ëk dë meejëst öteejënlóópëndë vërhauwëlën óóvër ‘n spisjauwël vrààw van dë

Brug na 't vërleedën

Bént öw schatsën al mèr óndër en vét öw kuitën al mèr ien! ‘t Is wéntër. Wént ër mèr èn, want hij is nog drèk nie gëdòn. As ëk nö érrëgës nie van hààw, dan eest wöl van dë kààw. Dè rémt gëlék ‘n rijmplèk. Dè duu mé déng’ën

Tweejë vrààwën

Ik zén në sjansààr. Ik hém tweejë vrààwën: ‘n “gëwóuwën” vrààw (as gë dè gëleujëft dan déngt mèr gààw iets andërs, gëwóuwën is ècht niej óp heur van toepassing) en ‘n kösvrààw. Mi d’eejën hém ik avvëntoe séks en d’andër bëtauwël ik gëreegëld mi dienstësjéks. Dè klingt veulë

Rebel op rust

'Problemen' en 'plomberen' zijn anagrammen. Dat dat beslist geen toeval is, heb ik gisteren mogen ervaren. Vrouwlief had bij een bakker een paar dorpen verderop een notenbrood gekocht. Het zag er best appetijtelijk uit. Niet te flubberig maar lekker vast en ook niet te veel nootjes

Ambiesies

Zie mé hiejër mèr ës stòn, ien mën keu’ën, mi në vusschóuwët èn, pëtattën të schéllën. Dë spienaziej hém ik zjuust al ien 'm basséngskë gëdòn zódèèj wa kan ötdröppën en dë wittë wòòstë liggën òk al gëreejëd ien dë pan. Strak stoemp ik die pëtattën en diejë

Het verkeert

Als kind was ik al rijk. Volgens mij was ik amper tien toen ik m'n eerste nv had. Geen naamloze vennootschap, maar een naamloze vriend. En rijk? Alleen in m'n hoofd, aan fantasie. Op school was ik vaak afwezig. Meestal zat ... Ik bedoel: meestal zat ik

Jést of lést?

Dë léstë zén dë béstë. Dè is ‘n ötdru’ing die dè zee’ër steek hawdt. Psiechólóógën hémmën allang óntdékt dè në miens meejër gëniet van iets as ie wit dè ër ‘n énd èn kumt. Ien Ameerika hémmë zë ‘t eejën en ‘t andër ötgëtèst. Mi sju’ëlat. Dan