Oranje. Ik weet niet hoe het komt, maar de laatste dagen ben ik in de ban van oranje. Doet me meteen aan het Nederlands elftal denken, dat oranje, al zit ik liever in Spanje met een glas champagne. Ja Danny, rijmen kan je. Doch sommige dingen rijmen niet. Zo maak ik vandaag wortelpuree zonder wortelen. Dat doe ik omdat 40% van mijn tafelgenoten (2 op 5, zijnde mijn wederhelft en mijn oudste dochter) geen worteltjes lust, althans niet als ze gestoofd of gekookt zijn. Uitgekookt ben ik zelf nog lang niet, maar wel positief en logisch ingesteld, want ik maak daarnaast ook nog traditionele wortelpuree. Mét oranje worteltjes dus. Waarom? Omdat afgerond 66,67% van de eters wél graag wortelpuree eet.

Kan niet, zeg je? Toch wel, want we zijn, met mij erbij, met z'n zessen, waarvan er dus vier wél worteltjes waarderen. Dat brengt me in de war, want zónder mij zou 60% wortelpuree lusten en mét mij 66,67%. Tel ik dan in het gezin maar voor 6,67% mee? Tja, soms heb ik wel die indruk.

Heel dat gedoe met die wortelpuree doet me denken aan gisteren, toen ik ging shoppen in mijn geliefde Lommel, daar waar ze wortelpuree zonder al te veel poeha en toch prachtig ploffend 'póuwëtëpëtaziej' noemen, doch dit terzijde. Om van het ene winkelcentrumpje naar het andere te geraken, moest ik twee zebrapaden gebruiken. Van de op mij af razende auto's reden er een paar door het oranje terwijl ze nog gemakkelijk hadden kunnen stoppen. Ik liet opzettelijk enkele voor voetgangers groene oversteekmomenten aan mij voorbijgaan, om nieuwe vaststellingen te kunnen doen aangaande het oranje licht en het stopgedrag van de automobilisten. Exact 40% van de chauffeurs versnelde nog toen het oranje was, om er zeker van te zijn dat ze niet door het rood zouden rijden, zo leek het. Alweer die 40%.

Wat maakt het ook uit. Ik hoop alleen maar dat oranje niet de rode draad wordt in mijn gedachten en verdere leven. Oranje en wiskunde, want dat van die 6,67% blijft toch ook even hangen. Zonder mij eet 60% van het gezin wortelpuree, mét mij 66,67%. Leg dat maar eens uit. Ik ben te verwaarlozen, net als mijn kennis.

Tussen haakjes, ik lijk ook op geen enkele manier macht te kunnen verheffen. Ik heb er geen soep van gegeten, van wiskunde, noch van vierkantsworteltjes of algebraad. Wiskunde is een wirwar en onderzoek is ondoorgrondelijk, tenzij het op wetenschappelijke wijze gebeurt. Niks voor mij. 100% van mijn huisgenoten vindt mij eerder een schetenwapper dan een wetenschapper, vooral vanwege mijn flatulentie en lichaamslengte. Kortom, onderzoek zoals ik het voer leidt tot misverstanden, voorbarige conclusies en fake news.

Ooit, lang voor alles oranje werd, wilde ik nochtans journalist worden. Nu niet meer.

Uit sensatiezucht en clickprikkeling is de hedendaagse journalistiek immers verworden tot een constante zoektocht naar triggerende titels, waarbij het wetenschappelijke weleens welbewust wegvalt, opzettelijk met cijfers en feiten gegoocheld wordt en de negativiteit zegeviert. 'Vrouwen lusten geen wortelpuree meer', 'Koks voelen zich ondergewaardeerd', 'Wij houden niet meer van oranje' en 'Verwarde, slungelachtige man bijna overreden op druk kruispunt in Lommel. Was dit een zelfmoordpoging?' zouden kans maken als kop van dit artikel, als ik een journalist was geweest tenminste, maar dat ben ik niet.

Mijn onwetendheid is onschuldiger. Op het kinderlijk naïeve af. Allesbehalve belust op sensatie zeg ik ja tegen het gewone leven en niet nee tegen doordeweekse wortelpuree. Die wordt trouwens ook gewoon lekker, smeuïg en overwegend oranje. Zonder franje, een beetje zoals ik.

Danny VANDENBERK