‘s Mèrrëgës stap ëkik àllë dààg kwiek öt mén béd. Dan zén ëk alté blij dè’k ër nog zén en wul ik zó rap meugëlëk weetë wa dè ër vur diejën dag óp dën agènda sti. Èègëlëk weet ëk dè zóuwë ók, mèr ik hanteejër en kónsulteejër gëwóuwën heejël gèèrë ménnën agènda.

Ménnën agènda is gëlék nëm boek diejën dè’k schrijf. Allë dààg schrijf ëk vröt. Gë kunt nie gëleujëvë wa dör allëmòl iensti. Dè is zówa mé kostbauwërstë bëzit.

Vlee jauwër rónd deezën tijd kreeg ëk bëkans nën attack, al is bëkans gëlu’ëg nog nie gans. Wa was ër gëbeurd? Awöl, ik ha në Wèstmal Tripël (na ménnë smààk nog alté dëm béstën trappiest diejën dè bësti) meejgëpakt na ménnëm buuróó en nèffë ménnë kómpjoetër gëzét. Ik vón nie drèk ‘n óndërléggërkën en bégëvollëg ha’k mén pint bóóvënóp ménnën agènda gëzét.

Gë kun ët al rauwëjën: nog gén vijf mënuutën en tweejë sló’ën tërnàà stótt’n ëk die pint um. Mi ménnën éllëbóóg. Lómp is ók vis, zéggë z’ien Lómmël dan. Zèllëf zén ëk génnë vis, mè ‘n kreeft (vërjauwërdag 29 juni) en ëk zwém veulë lievër ien në plas trappiest dan ien dë zeej. Ien allë gëval lààg ménnën agènda dëróndër en diejë was natuurlëk zèèknat. Toen dè’k ‘m próbeejërdën óp të pa’ën, vuuldën diejën èn as në nattë, plè’ërigë, zómpigë lap. Ik ha ërvan kunnë blèètën. Och, lauwët ëk eejërlëk zén: ik hém gëblèt.

Jè, gëbeurd is gëbeurd. Wa duudë dan? Óp dë vërwèrrëmingsradiejatöör léggën en dë sjëfààs wa högër zéttën, dè’t wa vrötgi. Ópdreujëgë di iej wöl, mè sómmigë dààgë van dë mòndë die vurbé wààrën, wààrë tëtauwël nie mir të lèèzën. Och, ik próbeejërdën ‘t të rilatieveejërën en fielózóofis óp të pa’ën. Dën tijd kundë nie vààsthààwën en wa vurbé is, dè is deur. ‘t Is dën toekomst diejën dè van tél is. Dus schreef ëk dë óóvërgëbleevë mòndë, nóvèmbër en dicèmbër allë dààg wir vól. Lék në pierauwët óp zeej diejë zé logboek ienvuldën, of zé pèrkamèntpapiejër. Hët vuuldën èn azzof dè’k gëschiedënis èn ‘t schrijvë was ien diejë vërfrómmëldën en half vërrinnëweejërdën agènda, mè dè was natuurlëk nie zóuwë.

Ménnën agènda bléft toch ménnën hààwvààst, ménnë steun en toevërlauwët. Ik zén ècht nie matérialistis iengëstéld, mè dën ènkóóp van në joewën agènda is vur mé allë jauwër ‘n toppriejóriteit.

Wa schrijf ik dör dan allëmòl ien? Awöl, tën jéstë al d’afspràà’ën en vërplichtingë van heejël ‘t gëzin, en dè zén dër heejël wa, want wë zén mi zéssën. Die van ós tsjékt ‘m ók riggëlmauwëtig en dan hi zë alté kómmëntààr en is zë vërbauwësd óóvër wa dör zówal iensti. Èègëlëk allës wa dè’k mut ónthààwën, dë ónneuzëlstë dings jést: prógrams óp dën tillëviezie, hoelang dè iets gëleejën is, feejëst- en vërjauwërdààgën, mèr ók lossë gëdààchtën, wórkës die dè’k schòn vijn, rémsëlkës, moppën …

As gë zó ë Piej’ë Prëcies zé lék as ëkik, zó’n óngëleujëfëlëk Zjèfkë Zjuust, dan vërwochtën dë miensën ottómààtis veul van öw. Dè is ien feitën ‘n ampëtant gëvollëg van wa óp z’n èègën ‘n goei èègëschap is.

Stélt nö mèr is dè ‘kik ózzën huuwëlëksvërjauwërdag za vërgèètën. Jóngjóng, ‘k zou nogal wa të heujërë krijgë van die van ós! ‘t Kót za të klèèn zén!