Sóms zég ëkik ien gëzèlschap gëwéldig slim, ópmèrrë’ëlë’ë of vërrassëndë dings en toch stòn ëk ààchtëraf di’ëls óp ménnën alleejënë. Jè, as dë miensë zéggë van “Och, gò wég!” dan duun ëkik dè. Ik zén nogal në vollëgzààmë miens en ëk löstër alté.

Meejëstal gòn ëk dan ë stukskë wandëlën, nààgënietënd va mén èègë ötspràà’ën en mé afvrààgënd worum dè miensë sóms rijageejërë zówas zë rijageejërë. En dan déng’ëk: warschénlëk zén mén ötspràà’ë të vërrassënd ien gëspróó’ë tauwël. Ik kan zë mè bèètër ópschrijvën. Óp die maniejër kan ëk ménnë sóms bést iengëwi’ëldë gëdààchtëgang bèètër ópbààwën en dózeejërën. Óp mé gëmak.

Al prauwëtënd gòn ëk óngëwuld veuls të rap. Dè li èn mén brein. Èn mén hèrsës. Die zén vantijd zó actief dè ‘t vur mé lèèvësèchtë vërtéllërs wèjjërën. Lék kómmëntatóuwërën bé allës wa dèttër hiejër en nöö gëbeurt. Zó rijalistis, zó ènweezig dè’k ërvanötgòn dè iedëreejën zë kan heujërën, wordur dè’k ër sóms óp vrötgòn, tërwéltën dè ménnë gësprèkspartnër dan natuurlëk èfkës nie meej is. Ik bësèf dè meejëstal pas ààchtëraf.

Diejën “Och, gò wég” is vur mé bëlangë gén straf. Wandëlën is ‘n schòn beezëghéd. Nàà nën tijd kij’ëk na mén beejën en dan vuul ëk hoe zë vazèllëvës lij’ën të bëweegën, umdé mén brein ‘t veulstë druk hi mi nààdéng’ën óóvër dë dings dès lèèvës, tërwéltën dè dë lichààmëlë’ë ienspanning, dë stapcadans en dë minimauwël ènweezighéd van andër pri’ëls ‘n rilatievë rust tëweegbréngt. Óp die maniejër kan ëkik mén gëdààchtën ordënën en klasseejërën. Dë óóvërbóówëdigë zèllëfs vèrtiecauwël.

Veul miensë vijnë wandëlë mè sèèj en ónneuzël. ‘t Is nö eejënmauwël nie “trèndy”. As gë ‘s mòndààgs teegën öw cólleega’s mut vërtéllën dè gë ien’t wiekénd weest gòn wandëlë zét, dan lachë z’öw nog juust nie öt. Neejë, um iendruk të màà’ë moetë gòn skoebadaaivën, na Tomorrowland gòn of gòn èètën ien ë réstórant mi minstës drie stèrrën, want pas dan lèèfdë rap.

Mè rap lèèvën, of ècht lèèvën, dè is niks vur mé. Ik mut juust rèmmën. Ik wandël vantijd klèèn stukskës langs dru’ë weegën, gëwóuwën “vanwege” dë simbóliek. Dën dru’ë wèèrëld rauwëst èn mé vurbé. Dër weujërdt gëaksëlëreejërd, gëpasseejërd, gëriclameejërd, gëclaxóneejërd en gëienhòleejërd. Dè léstë ók dur mé.

Al die miensë moetën dringënd érrëgës zén. Zó rap meugëlëk, liefst nog rappër dan rap. Zë wèjjërë zot, vloe’ën, roepën en tiejërën as zë érrëgës moetë stilstòn. En dan stèè’ëkik hun vurbé, al wandëlënd. Dan muttë ës zien hoe vërwóndërd dè zë kij’ën. Ik snap hun bèètër dan zij mé, tërwéltën dè‘kik “wèèrëldvrimd” zén.

Jéns dè zë wir óp gang kommën, lij’ëkik zèllëfs ààchtëröt të stappën. Misschien lachë zë mé dan öt, of vijnë zë mé zielig, mè weetë zij veul. Ik gòn óp mén tèmpó. En zélliej? Lèèvë zélliej dan ècht ... of wèjjërë zë gëlèèfd? Zén zë vërzuujërd? Ik vrààg ‘t mé af.

Nàà tweejë uujër wandëlë zén mén kuitën ók fèrrëm vërzuujërd, mèr ‘n banààn, ‘n hallëf uurkën ien ménnë zèètël en nën tripël va Wèstmal tërnàà zén ëk frissër dan óuwët. Zee’ër mèntauwël. Vur dë wèèrëld rónzëlum mé, en zee’ër vur die toetërëndë zottën, gigët warschénlëk wa langër duujërën.

 Danny VANDENBERK