Prauwët van Danny

Dààgëlëks blóuwët

Óp blóuwëtë vuuj’ës lóóp ëk dur ‘t gras. Ik hém ë spónsë bruukskën èn, sààmë mi ë wit óndërléfkën. Vrij as ë veugëlkën, bóuwërdëvól innërzjiej. Ik wul m’n èègë nog vrijër vuulën: wég mi dè óndërléfkën en dè bruukskën! Iedëreejën lacht. Mén bruujërs, mén nèèfkës en nichtën, die

Identiteitscrisis

Vrouw komt thuis van haar werk. Ze blaast. Haar wangetjes zijn rood aangelopen en ze stapt net iets sneller en met kleinere pasjes dan normaal. Geen goed teken. Gelukkig had ik de tafel al gedekt en twee sneetjes rozijnenbrood beboterd en keurig op haar bord gelegd. Ik gooi nog vlug

Kwakvos

“Allës gi, bëhallëvë në kwakvos, diejë springt.” Dè was giestërë mén antwóuwërd óp dë ópmèrrë’ing van ós jóngstë dòòchtër, toen zë zi: “Dè gi nie!” Ik wies génjéns nie óóvër wa dè zë beezëg was. Dè mékt ók niej öt. Ik zég dè al óp ottómààtissë pielóuwët. En tërèècht,

Harige Handy

'Ik ben gelukkig getrouwd met een Harige Handy!' Ik hoor het haar nog steeds zeggen. Zeker nu. Jarenlang deelden we, samen met nog een paar anderen, een groot kantoor. En lief. En leed. Op zich vulden we elkaar prima aan, vooral op professioneel vlak. Zij was een aanpakster.

Vuröt ààchteröt

Sóms zég ëkik ien gëzèlschap gëwéldig slim, ópmèrrë’ëlë’ë of vërrassëndë dings en toch stòn ëk ààchtëraf di’ëls óp ménnën alleejënë. Jè, as dë miensë zéggë van “Och, gò wég!” dan duun ëkik dè. Ik zén nogal në vollëgzààmë miens en ëk löstër alté. Meejëstal gòn ëk dan

Wortelpuree

Oranje. Ik weet niet hoe het komt, maar de laatste dagen ben ik in de ban van oranje. Doet me meteen aan het Nederlands elftal denken, dat oranje, al zit ik liever in Spanje met een glas champagne. Ja Danny, rijmen kan je. Doch sommige dingen rijmen niet. Zo maak

Zjèfkë zjuust

‘s Mèrrëgës stap ëkik àllë dààg kwiek öt mén béd. Dan zén ëk alté blij dè’k ër nog zén en wul ik zó rap meugëlëk weetë wa dè ër vur diejën dag óp dën agènda sti. Èègëlëk weet ëk dè zóuwë ók, mèr ik hanteejër en kónsulteejër gëwóuwën heejël

Bedorven

Vanwege mijn aangeboren onhandigheid doe ik het niet zo graag, een kar kopen. Je weet wel, aan de ingang van de supermarkt staan wriemelen met een muntstuk, het in zo'n rondje passen, dat metalen dingetje dichtschuiven en daarna een winkelwagentje losrukken uit het winkelwagentjestreintje. Altijd loopt er bij

Paascolumn

De voorbije dagen liep ik er maar loompjes bij. Een negatieve slaapspiraal door allerlei kleine beslommeringen zoals lage rugpijn en hoge rekeningen. Maar hiephoi, vandaag is het Pasen! Het feest van nieuw leven en verrijzing. Een tijd van hoop en vernieuwing, want Jezus Christus is opgestaan uit de dood. En

Wèèrëldkampioen ien vrààwëkénnis

Ik póneejër al ës gèèrën. Kéndë dè, póneejërën? Ik vijn dè ë gëwéldëg wèrrëkwóuwërd. Vural umdè‘t nie drèk èn wèrrëk of ienspanning duu déng’ën. Dè is óp z’n èègën al straf, want ëk gëbrui’ët alté ien kómbienassie mi’n stélling. Ik hém dör ‘n auwërigë rëlassie

Verfoeide fooi

'Het is goed zo!' Mijn standaardzinnetje bij het geven van een fooi. Ik zeg het niet meer zo vaak, althans niet bij het vereffenen van een rekening in de horeca. Wél, en misschien nog net wat uitbundiger, in de thuissituatie. Als mijn vrouw heel goed bezig is en

Nën éngël

Në kadeej, zó noemë zë mé wöl ës. Umdèttër al ës gëlachë weujërdt mi dë dings die dè’k zég, schrijf of duun. Of nëm béngël, dè zéggë zë ók avvëntoe, al hém ëk alté ‘t gëvuul dè dè ók óóvër mén nogal groewët ötgëvallë gëstaltë gi, bóóvënóp ‘t feit

Oppervlakkige observatoren

Middagpauze. Een uur lang. Ooit waren we, elk op ons eigen momentje, aangenomen door dezelfde werkgever en in dezelfde afdeling geplaatst. We wandelden. Een samenloop van omstandigheden. Weinig uiteenlopend onze motieven. Vroeger lazen we. Tot we lazen dat zittend werk ongezond was. Dat een mens moet bewegen. Wandelen volstond al

Ik fróns dë wéngbrààwën

Ós Lómmëlsë tauwël ként heejël wa ötdru’ingën en zégswijzën. Va jénnë kàànt is dè heejël schòn, want zë gèèvë kleur èn ‘t Lómmëls diejalékt, van dën andërë kàànt zullën d’ër veul miensë zén die dè dë wéngbrààwë zullë frónsën as ëkik ‘n sëléksie mààk van d’ötdru’ingën

Ik ben mij er eentje

Een wachtzaal. Zeg maar wachtkamer. Saai? Wat kan je er doen, buiten wachten? Buiten wachten? Er zijn er die dat doen. Claustrofoben bijvoorbeeld. Of rokers. Of mensen die dringend een luchtje willen scheppen of laten ontsnappen. Hier kan alles. Makelaars zouden dit vertrek omschrijven als knus, gezellig en authentiek. Ik

Jè, neejë!

Wien të veul twéffëlt en alté mè neejë zi, gi nóuwët veul meejmàà’ën. Në miens heujërt jàà të zéggën teegën ‘t lèèvën. Ien ‘t Lómmëls hémmëw dör zee’ër zeuvëndërlèèj wóuwërdë vur: jàà, jè, jöt, jààk, jauwiej, jauwës en jààw. Die jéstë drie gëbrui’ ëkik ‘t mjétstën. Mësschiens zén