Óp blóuwëtë vuuj’ës lóóp ëk dur ‘t gras. Ik hém ë spónsë bruukskën èn, sààmë mi ë wit óndërléfkën. Vrij as ë veugëlkën, bóuwërdëvól innërzjiej. Ik wul m’n èègë nog vrijër vuulën: wég mi dè óndërléfkën en dè bruukskën! Iedëreejën lacht. Mén bruujërs, mén nèèfkës en nichtën, die allëmòl sààmën ien ‘t zwémbad speulën, en ós màà. Zë vén ‘t tijd dè’k zindëlëk wèjjër en nö eest dë mómènt want ‘t is zóómër en ë spónsë bruukskë, dè is dan iediejauwël en ivvëntuuweejël rap wir dreujëg. Keejër óp keejër trékt zë m’n bruukskë wir ëmóóg en keejër óp keejër tré ‘ëk ‘t wir na bëneejën. Ik pies, mè nóuwët ien m’n bóks. Iedëreejën vén ‘t hielààries en lacht z’n èègë króm. Dè is kóuwërën óp ménnë meulën, want dè vijn ëk plëzant, dè zë mi mé lachën. Ik, dën allërjóngstën en allërguitigstë van dë strauwët. ‘t Naks troetëlbèrkë mi z’n schattigë hèènë’ës, van die di’ë pollë’ës mi van die kussë’ës wordè nurmauwël kno’ëls heujërën të zén.

Dè is mén jéstë èchtë hèrinnëring. Ik groeidën óp ien ë wèrrëm nést. Mi veul liefdë en èndààcht groewëtgëtrò’ën. Bënàà heejël dë strauwët was famielie, al dan nie mi nëm bloedbàànd. Ien ménnë fantëziej lee’ët azzof wë ien ë sórt cómmuunë lèèfdën, në mieniewèèrëld, umgèèvën dur mèètërsdi’ë muujërën. Alté was ër wöl iemand diejën dè iets èn ‘t duun was, iemand um mi të speulën of um van bé të leejërën.

Ik góóf m’n óógën dë kòóst. Nën óbsèrvààtor en në rëportër wààr ëk toen ók al. Ik nóm allës ien mé óp, lék ‘n spóns. Al van heejël jóngs af èn ha‘k ‘t gëvuul dè ‘t lèèvë sóms ietëfwa të rap vur mé gieng. Óp zó’n mómèntë trò’ ëk m’n èègën sóms trug. Ien afzóndëring, dè’k allës èfkës óp ë réj’ë kós zéttën ien ménnë kop. Meejëstal pie’ ëk dan ë buukskën en në stieló en schreef ëk wa. Dè miek mé kallëm vanbinnë.

Dur dë jauwërën hénnë wóuwër die èndààcht van d’andër mindër en mindër. Iedëreejën was wa awwër. Zë giengë na dë groewëtë schóuwël, kreegën andër ientrèssës en leejërdën andër vollëk kénnën. Hunnë lèèfwèèrëld wóuwër grötër, tot vèr buitën dë strauwët.

Ik wààr zówiezóuwë al jóngër, mè ‘t leek azzof mé lèèvë nie óp gang kwààm, tërwéltën dè dè bé d’andër vazèllëvës leek të gòn. Ménnëm bëschèrrëmingsmuujër was afgëbrò’ëld en dëm buitëwèèrëld leek mé nogal chaóótis, druk en gëvauwërlëk. Ik vëreejënzààmdë wa, al hém ëk dör ók wir niej ècht óndër gëleejën. Ik lèèsdën en schreef en ëk drómdën dën dag deur. M’n bruujërs, nèèvën en nichtë bëgonnë të vréjjën (bé mé weetën nie mi mëkauwër), trouwdën en kreegë kéndër.

Óndërtussën, zóveul disènja nàà m’n jéstë hèrinnëring, hém ëk m’n schauwëj fameus iengëhòld, mi mé zéskoppig gëzin (van tijd mi dë nààdruk óp koppig, mè dè’s ‘n andër vërhauwël). Vanhèèr vélt ër van allës të bëlèèvën en të rigiestreejërën. Af en toe lóópë w’allëmòl mi blóuwëtë vuujt óppë gazón en dan wèjjër ëk wa immósjóneejël, trugdéng’ënd èn vruugër. En èn ‘t heedën. Groewëtë en klèèn dings, worvan dë klèèn mësschien latër grötër zullë blij’ën dan zë nö lij’ën.

Nog alté schrijf ‘k buukskës vól en stieló’s leejëg. M’n bóks tré’ ëk al lang nie mir “en plein public” allë hónsgëzèèk na bëneejën, mèr ëk gèèf m’n èègë wöl nog dààgëlëks blóuwët dur të schrijvë wa‘k dénk.

Danny VANDENBERK