Filmhuizen research
Ik verblijf in een Airbnb te Kreuzberg. De eigenares Vera is een zestiger en duidelijk een activiste, te zien aan de klevers op de voordeur en de posters aan de muren. De kamer is ruim, heeft een eigen bureau – wat voor mij een must was – en er is nog een andere gast, een Nederlandse dame van ongeveer mijn leeftijd met haar tienerdochter.

De buurt zelf is levendig. Je vindt er dolende zielen, mensen die op plekjes natuur langsheen het kanaal en in het park in tenten kamperen en er hun eigen salon van kartonnen meubels hebben gemaakt, maar je ontdekt er ook echte Berliners die er jeu de boules spelen of er in rijen van cafeetjes genieten van wat voor hen belangrijk is.
Ik ben er voor mijn missie en heb er al enkele interessante bioscopen ontdekt, die netjes passen in mijn roman.

Kino International: een kroonjuweel onder de Duitse bioscopen. Het in DDR-architectuur gepolijste gebouw heeft nog altijd stijl, er is maar één zaal met 506 zitplaatsen, maar alles ademt hier “grandeur”. Het publiek is duidelijk ook op z’n paasbest, hier ga je niet naartoe in korte broek en op sandalen of vuile sneakers zoals ik, je kleed je naar het interieur van het paleis dat op je wacht.

Kino International
Een persoonlijke favoriet is het Babylon kino, gelegen net buiten de grote toeristentrekkers, aan de Rosa-Luxemburg-Straße. Op de hoek van de straat in een mooi groots gebouw met binnenin ornamenten vanuit de jaren 20 uit de vorige eeuw, in Neue Sachlichkeit; de tijd waarin de bioscoop zijn deuren opende en zoals vele cinema’s van voor de oorlog hun hoogtepunt kenden. Dit is een cinefiel walhalla met programmaties van filmklassiekers, retrospectieven en stille films die volle zalen trekken, het is dan ook de enige Europese bioscoop met een eigen orkest en filmorgel. Ik zag er voorheen al Nosferatu en ga er nu die andere klassieker bekijken: Metropolis.

Dan zijn er nog enkele kleine parels, echte arthouse bioscopen die maar uit één of twee zalen bestaan zoals Moviemento, Kino Krokodil en Lichtblick Kino, in deze laatste zag ik 's avonds al een documentaire over Libanon: "Do You Love Me". Een pakkend impressiedocument*. Dit in een zaal met maar 32 stoelen, wat me doet denken aan het vroegere 't studioke te Leuven.

Tot slot is er nog de Hackesche Höfe Kino. Met een mix van commerciële en arthouse films, maar ook films die er nog op 35 mm geprojecteerd worden. En dat interesseert me. Het is gelegen in Berlin Mitte. In een “hof“ aan winkeltjes en appartementen, met een verleden waarvan de site helemaal gerenoveerd is en de oorspronkelijke Jugendstil elementen behouden zijn.
Ik ga er naar binnen en de trap zelf verwelkomt me: “Ihr Weg zum Kino”, ondertussen staat er nog een quote van de Odyssee op de muur en kom ik een netjes aangeklede hal binnen waar je even kan zitten en iets drinken. Ik stel me voor en na even wachten begeleidt een van de projectionisten me. Ik vertel hem over mijn boek en de bijhorende filmcultuur. Hij laat me de projectiecabines zien en daar staan nog van die oude ijzeren mastodonten, waarvan aan een venster zowel een Kinoton 35 mm-projector als de Sony Digital Cinema 4K-projector naast elkaar staan. Hij kan ze verplaatsen tot voor het projectievenster dankzij een ingenieus soepel werkend railsysteem. Ik doe er me tegoed aan de mooie museumstukken, neem wat foto's en dank hem achteraf.

Ja, Berlijn heeft in iedere wijk wel ergens een verleden en een bioscoop verborgen, groot of klein, en elke bioscoop trekt zijn eigen publiek. Maar het leeft, van groot commercieel, zoals het Zoo Palast, tot klein en bijna niet te vinden zonder dat je er in de buurt woont.
Wat research en hang naar inspiratie betreft kan Berlijn mijn honger voor even stillen.

Tekst en foto’s Bart Vermeer
*Een recensie van de films die ik in Berlijn zie vind je later terug op mijn filmreviewsite.