Begin juli vertrek ik naar Berlijn. Research voor mijn boek.

Mijn personage schrijft een boek over Berlijnse filmhuizen en zet tijdens die “verwondering” zijn eigen leven in het licht. Het wordt voor mij persoonlijk ook een escaperoute, een even weg van alles en rust, rust proberen te vinden. Mijn eigen ding doen, daar de soorten films kijken die ik wil zien en schrijven wanneer ik dat wil. Dag en nacht.

Ja, wat lasten loslaten, focussen op wat nu telt voor mij, zoals het vinden van woorden die licht werpen, die vanuit het wroeten kalmeren en zeggen dat het oké is, te zijn. Ik weet dat wel, ik voel dat wel, maar het ook echt toelaten is nog iets anders. Zoals: het niet altijd in gevecht gaan met alles en iedereen en vooral met mezelf, het niet te streng te zijn voor dat kind in me en daarbij durven leven, echt leven. Dus niet net als mijn personage schuilen in oude bioscopen en verweerde cafés - ook al is dat aan te raden als je wil verpozen - maar daarnaast ook meer durven zijn dan een angsthaas die bang is opgedroogd te geraken, een voet verkeerd te zetten of op de tenen te trappen van wie dan ook. 

God ja, ik zoek de juiste woorden zonder in herhaling te vallen, maar ik vrees dat ik het voor mezelf moet blijven herhalen omdat mijn eigen koppige ikje het niet altijd wil zien, te bang om in te zien dat tegen muren aanlopen, vallen en weer opstaan en daarbij soms gigantische fouten maken nu eenmaal eigen is aan mens zijn.

Over vallen en opstaan gesproken; ik vroeg opnieuw subsidies aan, beperkte subsidies om research te kunnen doen - voor het boek in het boek - te Berlijn. Maar dat lukte niet. Er waren zeer veel aanvragen bij deAuteurs, waardoor mijn aanvraag vriendelijk werd afgewezen. Het neemt niet weg dat ik al geld opzij had gezet om deze reis te kunnen maken. Ik boekte me een treinrit vanuit Aken met de ICE en een betaalbare Airbnb. Subsidies zijn mooi meegenomen, maar mogen je niet weerhouden om je passie te volgen.

Hopelijk is het schrijven en het ervaren in Berlijn van de lokale (bioscoop)cultuur zowel voor mij als mijn personage even passievol als het verlangen ernaar dat nu in mijn hoofd zit.

Bart VERMEER