Een ezel in het algemeen
U kent het gezegde wel. Van mij zul je geen kwaad woord horen over ezels. Het zijn best wel slimme dieren. Maar bij mensen … Er zitten er tussen die over dezelfde steen blijven struikelen. Niet één keer, niet twee keer, … Hardnekkig blijven ze doorgaan zonder te luisteren, ook al gaan ze nog zo vaak op hun bek.
Het ontbreekt hen niet noodzakelijk aan intelligentie. Eerder sluiten ze zich af voor de wereld om hen heen. Ze leven in hun eigen bubbel en zijn ervan overtuigd dat ze – in ieder geval voor zichzelf - de zaken goed op orde hebben.
Woedende protesten lijken nauwelijks tot hen door te dringen. Hinderlijk is het wel. Desondanks – of is het een extra motivatie? – proberen ze het telkens opnieuw op dezelfde manier, ook al vermoeden ze dat het resultaat niet anders zal zijn.
Denk ik daarbij aan de Arizona coalitie? Daar zou u wel eens gelijk in kunnen hebben. Het opperhoofd is de koning komen melden dat het toch niet gaat lukken omdat coalitiepartners bezwijken onder sociale druk.
De koning raadt aan niet te capituleren en stelt tien dagen extra voor om het nog eens te proberen. Alsof een Arizona-versie 2.0, of welke volgende versie dan ook, opeens wel zal lukken. Zolang de kwetsbare groepen voor de rekening moeten opdraaien, zal de uitkomst dezelfde zijn ook al wordt het beleid geserveerd met een patriottisch sausje en een vleugje democratie.
Politieke hardleersheid is niet beperkt tot de Wetstraat. Op veel plekken zien we politici met dezelfde karaktereigenschappen en vaak hetzelfde resultaat: wie niet luistert naar de bevolking, komt uiteindelijk zelf in de problemen.
We leven in een periode van massale protesten. Jongeren spelen daarbij een cruciale rol. Niet alleen in Europa, maar ook bijvoorbeeld in India of in de Verenigde Staten waar de tussentijdse verkiezingen tot een politieke aardverschuiving hebben geleid.
Bij ons in Lommel is er de verontwaardiging van bewoners van Balendijk over de geplande plaatsing van woningcontainers in de Kruisbekstraat. Een besluit waarbij de bewoners pas achteraf met een voldongen feit werden geconfronteerd.
Ook hier lijkt er sprake van een beleid ‘voor het volk’ in plaats van ‘met het volk’. Een beleid dat over de hoofden van de bevolking wordt ingepland.
Plato, de Griekse wijsgeer die weinig op had met de democratie zoals die in het oude Athene funcioneerde, stelde in ‘Politeia’ (de Staat) dat bestuur moest worden overgelaten aan ‘heerschappij van de besten’. De aristocratie dus.
Veel politici, levend in hun eigen bubbel en voorzien van alle comfort, lijken zich wel te kunnen vinden in de opvattingen van Plato, ook al zijn die inmiddels zo’n 2500 jaar oud. De aansluiting bij het overgrote deel van de bevolking nu ontbreekt. Net als de bereidheid om te luisteren en zich in te leven in de problemen van anderen.
De vakbonden hebben weinig vertrouwen in de zoveelste versie van een beleid dat met dezelfde politici opeens socialer zou worden. Daarom hebben ze voor 23 november opnieuw een nationale betoging aangekondigd.
Een ezel stoot zich doorgaans geen twee keer aan dezelfde steen. In de Wetstraat lijkt dat een bijzonder hoge verwachting.
Benny AHLERS
