Ik póneejër al ës gèèrën. Kéndë dè, póneejërën? Ik vijn dè ë gëwéldëg wèrrëkwóuwërd. Vural umdè‘t nie drèk èn wèrrëk of ienspanning duu déng’ën. Dè is óp z’n èègën al straf, want ëk gëbrui’ët alté ien kómbienassie mi’n stélling. Ik hém dör ‘n auwërigë rëlassie mi, mi stéllingën. Ik dèrrëf zë wöl të vërdeedigën, mè vraagt mé nie um ëróp të kruipën. Zee’ër vandààg nie, want ëk vuul m’n èègë nie të bést. Ziek is veul gëzeed, mè gë ként dè wöl, zówa koppijn, kààw rillingën, kortòssëmichè …

‘t Is mësschien dörmeej dè’k ‘n rauwër, pèssiemistissë stélling póneejër: wa gë ók duu, makt niej öt hoe goed dè gë’r ien zé of wèjjërdt, dër is alté iemand diejën dè ër nog bèètër ien is as gé.

Iemand hi dè óuwët teegë mé gëzeed en ëk weet bëgot nie mir wien. Në vènt, want ëk weet nog dè’k dócht: wocht mè, klóuwëtzak, totdè’k wèèrëldkampioen wèjjër. Ien iets. Ik hèrinnër m’n èègën dèttër iemand bé was diejën ók zówiet ien diejën auwërd zi. Toen antwóuwërdën diejë zèllëfdë vènt: “Nie iedëreejën in deezë wèèrëld hi tijd en goesting um èn matchkës of kampioenschappë meej të duun, dus moetë’r niej èn twéffëlën: d’ër is alté wöl érrëgës iemand diejën bèètër is as gé, ien eejëndër wa.”

Kómpléksën hém ëk ër niej èn óóvërgëhààwën, mè toch, ik kén wöl alté m’n plak en zal nie rap èrrëgës óóvër stòn të stoefën.

As klèè mènnë’ën wuldën ëk përtang vural impóneejërën. Dè héddë mi përféksjónisjës lék as ëkik, zë gòn óp zuuk na dings die dè zë goe kunnën en próbeejërën hunnën téchniek zó të vërbèètërën en èn të schèrrëpën dè’t dë miensën ópvélt. Dörvur krijgë zë dan érkénning, ë schààwërklöpkën of nën èèj óóvër hun böllë’ën. Skóuwërën, dëm béstë wullë zén, ambiesie, passie …

Dè is èègën èn ‘t jónk-zén. Meejëstal wèjjërdt dè ienwèndig vuujër gëblust dur’t lèèvë zèllëf en smeul‘ët alleejën nog wa nàà bé’t awwër wèjjërën.

Ötzóndëringën óp diejë reegël zén goei voetballërs en ik. Die voetballërs blijvën heejël hun lèèvë klèèn jóng, en ik ... ik gòn kónstant óp en af: sóms rustëlóuwës, dan wir lustëlóuwës.

Ik vijn ‘t nog alté wa ónwénnig as zë mé bëstóffën. Gëlu’ëg gëbeurt dè niej allë dààg.

Zèllëf iemand andërs bëstóffën, dè gi mé ók al nie zó goe af, of ‘t wèjjërdt niej ien dank afgënómmën. Sóms màà’ëk dör ë psiechólóógis spèllë’ë van.

Diej andër dààg zi ëk bëvurbeejëld teegë die van ós: “Gé wààrt giestërë toch schòn gëkléd, dör stóndë ècht goe mi!”

En toen kee’ëk na heur gëziecht en d’imóósies. Jést zààg ëk zë zówa lachën en bling’ën, en meej tërnàà sloeg dè um. Ienjéns giengë die wéngbrààwë na bëneejën en zi zë: “Wa eest, jóng? Vandààg niej of wa? Vandààg tré’ët óp niks of wa?”

En lachën dè’k dan ienwèndig duun! Ik vërstòn die vèntë nie die zéggën dèèn z’èn dë vrààwë nie èn öt kunnën. Zë zén zó vurspèlbauwër as kweetniewa.

Jàà, van zó’n dings dör kwikt në miens van óp. Ik vuul m’n èègën al ë stuk bèètër nö dè’k dè ópràà’ël. Ik krijg al trug goesting ien ‘n zjat koffie. Sèvvës ës èn die van ós vrààgën of zë’r vur mé gén wult zéttën. Mi wa mèllëk en tweejë sui’ërklumkës. Zë zal dè vurval al wöl vërgèètë zén. Alhoewöl … ‘k zal zèllëf mè gààw na dë koffiezét lóópën.

Danny VANDENBERK