Review Remarkably Bright Creatures (2026)

Ah, daar is ze nog eens: Sally Field, bekend geworden van de eind-jaren-70-hit “Smokey and the Bandit” – een komische voorloper op “The Fast and the Furious”. Nu zien we haar als Tova, het schattig omaatje in een film over verlies, loslaten en elkaar vinden, en dat dankzij een octopus.

Tova werkt in een mooi dorpje aan de zee als poetsvrouw op leeftijd die de dieren in een aquarium verzorgt. Ze heeft er een bijzondere band met de octopus, tot ze haar voet omslaat en even niet kan gaan werken. Cameron, een jongeman die muzikant is, maar zonder band zit, komt terecht in het dorpje en zoekt tijdelijk een job. Deze drie personages ontmoeten elkaar en er is meer dat hen verbindt, zonder dat ze het zelf beseffen.

De octopus is de voice-over in de film: we horen wat hij denkt en hoe hij de kijker meeneemt in dit verhaal. Regisseur is de nog onbekende Olivia Newman, waar we wellicht nog meer van zullen horen. Het geheel is klassiek gefilmd op een prachtige locatie (Canada, North Vancouver) in een zeemzoet jasje waar je niet de intelligentie van een octopus voor nodig hebt, maar wel zodanig verteld dat het je met heel wat feelgood overspoelt.

Sally Field als de rouwende Tova toont daarbij nog eens wat voor ’n goede actrice ze is. Daarnaast geeft Alfred Molina de octopus een stem die er perfect bij past, en de muzikant op de dool wordt vertolkt door Lewis Pullman, zoon van acteur Bill Pullman, die het er aardig vanaf brengt.

Ondanks de voorspelbare verhaalstructuur weet het einde je te verrassen en, zoals het hoort, dwingt het je tot dat traantje wegpinken.

Trailer:

Duur: 1u51
In de zalen: 2026
Nu te zien op Netflix.
Foto’s: © 2026 Netflix, Inc.

PS Wil je toch iets spannender dat met water en zeedieren te maken heeft dan kijk je best naar Below, net uit op Netflix, een miniserie over iets vreemds diep onder water aan een klein kuststadje, met Josh Hartnett.

 Bart Vermeer