De regen die dit weekend kort voor de start van de activiteit van Natuurpunt uit de lucht viel, dreigde even een spelbreker te worden. Gelukkig bleef het tijdens de schemersafari droog en zakten heel wat nieuwsgierige natuurliefhebbers af naar het Wateringhuis in Lommel-Kolonie. Jong en oud kon er op eigen tempo kennismaken met het nachtelijke leven in De Watering. Er was dan ook heel wat te beleven. 

Muizen op hotel
Een aantal muizenvallen was al enkele dagen vóór de activiteit klaargezet. Niet om de dieren meteen te vangen, maar om ze vertrouwd te maken met de plek. Met meelwormen voor de spitsmuizen en havermout met pindakaas voor de andere muizen werd het Wateringhuis als het ware een aantrekkelijke eetplek. De dieren leerden zo dat hier iets lekkers te vinden was.

Op de avond zelf werden de vallen opnieuw van voedsel voorzien en voorzichtig afgesteld. Het ging om speciale livetraps, zeker niet te vergelijken met de klassieke muizenvallen die we thuis kennen. De dieren hebben er voldoende bewegingsruimte en zuurstof en worden na een korte observatie weer vrijgelaten.

Dat vangen gebeurt bovendien met de nodige zorg. Vooral spitsmuizen zijn erg kwetsbaar. Door hun zeer hoge stofwisseling moeten ze bijna voortdurend eten en bovendien zorgt het verblijf in een val voor stress. Daarom mogen ze er maximaal ongeveer anderhalf uur in blijven.

De vangst leverde een uitzonderlijk hoog percentage op van verschillende bosmuizen. Die zijn gemakkelijk te herkennen aan hun grote oren en hebben daardoor een beetje een Mickey Mouse-uiterlijk. Daarnaast werd ook de rosse woelmuis gevangen. In de uitleg werd het verschil tussen de verschillende groepen muizen duidelijk gemaakt: woelmuizen, gewone muizen zoals de huismuis en bosmuis en de spitsmuizen.

Wat zit er in een uilenbraakbal?
Ook de braakballen van een uil zorgden voor heel wat speurwerk. De braakballen waren afkomstig van een uil uit een Lommels natuurgebied. Dat maakt ze extra interessant: de inhoud vertelt immers iets over wat er in dat gebied leeft.

Een uil verteert niet alles wat hij opeet. Onverteerbare resten zoals haren, veren en botjes worden later als een compacte braakbal uitgebraakt. Door zo’n balletje voorzichtig uit elkaar te pluizen en de botjes met een zoekkaart te vergelijken, konden de deelnemers achterhalen welke muizen de uil op zijn menu had staan.

De braakballen van deze avond leverden nog enkele verrassingen op. Tussen de botjes werd zelfs een klein vogelringetje gevonden. Ook enkele keverresten kwamen tevoorschijn.

Nachtvlinders met bijzondere namen
Voor wie liever naar levende insecten speurde, stonden lampen en een wit doek opgesteld. Daarop kwamen verschillende nachtvlinders en andere insecten af. Nachtvlinders hebben vaak opvallende, soms ronduit vreemde namen. Ook deze avond passeerden enkele bijzondere namen de revue.

Zo werd onder andere de Huismoeder gezien. Die bleek in werkelijkheid een stuk kleiner dan het Blauw weeskind, de opvallende en zeldzame nachtvlinder die voor een bijzonder hoogtepunt zorgde.

Wie goed keek ontdekte dat nachtvlinders overdag vaak helemaal niet zo opvallend zijn. Hun vaak grijze of bruine voorvleugels zorgen voor een uitstekende camouflage. Pas wanneer ze hun vleugels openen of opvliegen, verschijnen soms de opvallende kleuren van hun achtervleugels.

Vleermuizen: dood... of toch niet?
Ook de vleermuizen konden uiteraard niet ontbreken tijdens een activiteit in het kader van de Nacht van de Vleermuis. Tijdens de uitleg vloog er zelfs eentje over het terrein.

Maar eerder op de avond was er al een bijzondere ontdekking gedaan. In het Wateringhuis was vlak voor de activiteit een dode vleermuis gevonden. Toen het dier met een zaklamp wat beter bekeken werd, gebeurde er iets onverwachts: de vleermuis begon te bewegen!

Leefde ze dan toch nog?

Het antwoord was even verrassend als minder prettig. De bewegingen werden veroorzaakt door maden die zich in het dode dier bevonden. Toen die uit de vleermuis tevoorschijn kwamen, werd duidelijk wat er aan de hand was. Een luguber tafereel, maar tegelijk een mooi voorbeeld van hoe ook dode dieren deel uitmaken van de kringloop in de natuur.

De nacht in met rode lampjes
Wie zelf de nacht in wilde, kon aansluiten bij een korte nachtelijke wandeling. Met rode lampjes trokken de deelnemers op pad. Rood licht is minder verstorend voor veel nachtdieren en is daarom een diervriendelijkere keuze tijdens het observeren van het nachtleven.

Onderweg werd verteld over de dieren die ’s nachts actief zijn en over de bijzondere manieren waarop ze zich aan het donker hebben aangepast. Sommige dieren gebruiken hun gehoor of reukvermogen om te jagen, andere beschikken over gespecialiseerde zintuigen of navigeren op manieren die voor ons bijna onvoorstelbaar zijn.

Zo werd duidelijk dat er, zodra de mens wat minder ziet en hoort, in De Watering juist een heel andere wereld tot leven komt.

Een geslaagde avond vol nachtelijk leven
Dankzij de inzet van verschillende vrijwilligers konden bezoekers de hele avond door op verschillende manieren kennismaken met het nachtleven van de Vloeiweiden. Van levende muizen en uilenbraakballen tot nachtvlinders en vleermuizen: elke activiteit vertelde een ander stukje van het verhaal.

De regen die vlak voor de start nog voor de nodige twijfel had gezorgd, bleek uiteindelijk geen spelbreker. De opkomst was behoorlijk groot en de deelnemers kregen een avond vol bijzondere ontdekkingen voorgeschoteld.

En wie weet hoeveel dieren er die avond nog ongemerkt tussen de bomen en graslanden van De Watering actief waren. Want wanneer voor ons de dag eindigt, begint voor heel wat dieren pas de echte drukte.