Në kadeej, zó noemë zë mé wöl ës. Umdèttër al ës gëlachë weujërdt mi dë dings die dè’k zég, schrijf of duun. Of nëm béngël, dè zéggë zë ók avvëntoe, al hém ëk alté ‘t gëvuul dè dè ók óóvër mén nogal groewët ötgëvallë gëstaltë gi, bóóvënóp ‘t feit dè’k nogal në spisjauwëlë zén.

Hémmë zë gëlijk? ‘k Hém gé gëdààcht. Zèllëf déng’ëk dè’k jéddër nën éngël zén. Goedhèrtig en brààw tot en mèt, jàà, dè weetëw allëmòl, mè dè bëdoel ëk deezë keejër nie.

Gëleujëfdë gélliej ien ‘t paranurmauwëlë, ien ‘t bóóvënatuurlë’ë? Ikkë meejëstal nie, umdè dè vur mé wa të zweevërig is, të kallëm, nie tastbauwër gënoeg. Die van ós zi dik dè zë mi mé ‘t teegënóóvërgëstéldën óndërvéndt: të handtastëlëk, të hangërig, të druk en të schèrrëp, al nuumt zë mé ók wöl ës të bot.

Al die teegëstrijdigë ienformassie mékt ‘t lèèvën ër nie gëmè’ëlë’ër óp. Mèjè, niemand hi óuwët gëzeed dè ‘t gëmè’ëlëk za zén, ‘t lèèvën.

Dè hém ëk vruugër al óndërvónnën, vural óp groewëtë sààmëkomstën, zówas feejëstë, kérmëssë, mèrtë, koffietoffëls en dè sórt ivvënëmèntë die dè’k durgòns mi allë meugëlë’ë middëlën, ötvluchtën en ékskuuzës próbeejër të mij’ën en wordè’k lievër èn óntsnap, zódè’k wir óntspan. Toch hi në miens zó nöö en dan sósjauwël vërplichtingë wordè iej niej óndërót kan.

Kék, ien dë buitëlucht vél ‘t allëmòl nogal meej. As ‘t mé óóvërkumt, as ‘t gëbeurt, dan eest ien në zauwël. Dè bëgint mi konsëntrassiestóuwëringskës dur al die gëluidën, diejë kakófónie va geurën en kleurën, ‘t skààla èn gësprè’ën en vural die stóuwërëndë sisklang’ën, die knarsëndë gëluidën van bëstèk óp tëlóuwërën, gëklingël en gëklangël en gëschuif mi glauwëzën en zjattën. Stillë’ësèn bààwt dè óp …

Dè bëgós óuwët óp eejën of andër feejëst ien ménnë puubërtijd. ‘t Was wéntër. Ien dë feejëstzauwël was ’t goe wèrrëm, buitën ijskààw. D’ër zauwët në zatlap langs mé. Hij was ë stuk ààwër as ëkik en laldën en luldën ër zómè wa óp los. Ik moes mé zó konsëntreejërën um diejën të vërstòn! Dur al die gëluidën ien dë zauwël en ‘t feit dè diejë miens zén tóng allë kààntën öt zwèèjdën, wóuwër ëkik gans afgëmat en muuj.

Ik keek dur dë vénstër na ‘t sneejëwtapijt en meej döróp bëgóssën d’éngëlkës vanhèèr hun kussë’ës öt të schuddën. Diejë neejërdwarrëlëndë sneejëw ha iet kalmeejërënds, iet hypnótiezeejërënds mësschien zèllëfs.

En toen, toen gëbeurdën ‘t. Ik kan ‘t ók nie vërklauwërën, mèr ienjéns lee’ ët azzof dè ménnë geest mé lichààm ààchtërliet. Ik steeg na dë plafón en van döröt zààg ëk mën èègë jàà kni’ë na diejë zatlap en kós ëk tëgëlij’ërijd róndzweevën en andër gësprè’ë vollëgën. Auwërëg, zallë!

Ik weet wa gélliej nöö déngt: diejën Danny hi wir ës wa të diep in zé glas gëkee’ën. Ik zwèèr ‘t öw përtang, dè zén dings die dè ‘kik sóms ës meejmààk as ëk ien ‘n groep zén, as ‘t wa druk ien ménnë kop weujërdt.

As schrijvër krégt në miens dör ienspierassie van. Avvëntoe hém ëk dën iendruk dè ‘kik nie ècht lèèf, mè dè ‘kik ë sórt éngël zén diejë vanóp nën afstand toekékt en allës bëschréft. As nën toeschààwër, në cómmëntààtor, hóóg ien dë tribuun, mèr ëk zég dus lievër nën éngël. Nën éngël mi ‘n missiej, al kan ‘t zén dè’k dè miszien. Mësschien.

 Danny VANDENBERK