We kregen een lastminuteboeking van een Zweedse man, laat op de avond. Op zich niets bijzonder, tot hij voor ons stond. Mijn blik viel bijna meteen op zijn armen. Ze waren buiten proportie gespierd, een opvallend contrast met zijn kleine, vriendelijke verschijning. Zijn T-shirt stond zo strak gespannen dat je elk moment verwachtte dat het zou scheuren. Hij deed me meteen denken aan Jerommeke uit de Suske en Wiske albums.

De communicatie verliep in het Engels. Tot hij bovenaan de trap plots stil bleef staan, zich omdraaide en zei: “Je mag nu Nederlands met me spreken. Hier kan niemand ons horen.”
Hij vertelde dat hij voor een lange tijd in Nederland had gewoond en daarom de taal zo goed verstond en kon spreken. Hij had er bewust voor gekozen om in het Engels te communiceren. Het was een soort ‘dekmantel’ in zijn job, zei hij. Terwijl anderen zich veilig waanden in zijn bijzijn, luisterde hij ongezien mee. Zo kwam hij dingen te weten die nooit voor zijn oren bedoeld waren en dat was een enorm voordeel in zijn job als bodyguard.

Hij vertrouwde ons toe dat hij in Lommel was voor een opdracht waarbij hij iemand moest beschermen. Een belangrijk persoon, maar wie precies, dat kon hij uiteraard niet zeggen. Hij had, volgens eigen zeggen, overal ter wereld gewerkt als bodyguard voor bekende mensen. Nederland, Afghanistan, Spanje… zijn levensverhaal klonk als een aaneenschakeling van actiefilms.
Wij hingen aan zijn lippen. En tegelijk… begonnen we te twijfelen. Want hoe meer hij vertelde, hoe ongelooflijker het werd. Natuurlijk, die spierballen spraken voor zich, die kon je moeilijk verzinnen. Maar zijn verhalen? Die balanceerden ergens tussen “topsecret missie” en “pure fantasie”.

Hij legde uit dat hij constant op zijn hoede moest zijn. Daarom boekte hij ook altijd last minute en wisselde hij om de twee dagen van verblijf. We knikten begrijpend en luisterden nog ongeveer een half uur naar al zijn straffe verhalen. De dag nadien zijn we op zoek gegaan naar aanwijzingen voor een mysterieuze VIP in Lommel. We vonden niets.

Laat op de avond kregen we nog wel een telefoontje van ‘Jerommeke’.
Of we misschien even konden komen helpen… met de wasmachine.
Het contrast kon niet groter zijn. De man die zogezegd overal ter wereld gevaarlijke missies uitvoerde, stond daar hulpeloos naar een handleiding te staren.
En ergens, terwijl we hem uitlegden waar hij op moest drukken, vroegen we ons af:
hadden we hier nu een echte bodyguard met internationale klanten over de vloer…of gewoon een man met indrukwekkende spierballen en een nog indrukwekkendere fantasie?