Met drie kinderen op de fiets
Onze volgende gasten waarover ik graag vertel zijn een jong gezin van vijf dat een kleine week bij ons in de Airbnb verbleef. Ze waren op fietsvakantie in eigen land. Hun vakantie begon met een treinreis van zo’n twee uur. De fietsen gingen gewoon mee op de trein, want zodra ze uitstapten, zouden die de rest van de week hun enige vervoersmiddel zijn.
We hebben hier al gasten gehad die voor een paar dagen vakantie bijna een halve verhuis meenemen. Koffers, tassen, dozen… je vraagt je soms af hoe ze het allemaal in de auto gekregen hebben. Dit gezin deed het duidelijk anders.
Mama fietste voorop met de twee oudste kinderen. De jongste van drie zat voor haar, de vijfjarige achterop. Allebei met hun eigen kleine rugzakje op de rug. Papa volgde met de fietskar, waarin de baby van amper negen maanden veilig zat. Naast de baby was nog net plaats voor wat bagage.
En dat was het eigenlijk. Een paar rugzakjes, wat tassen aan de fietsen en de bagage in de fietskar. Voor een gezin van vijf, met een baby van negen maanden, bijzonder weinig. Blijkbaar hadden ze niet veel meer nodig om er enkele dagen tussenuit te trekken.
Bij hun aankomst lag de baby zalig te slapen en zagen de twee oudste kindjes er moe uit. De warmte en drukte op de trein hadden ervoor gezorgd dat hun batterijtjes plat waren, toch was er nog genoeg nieuwsgierigheid om meteen te willen weten waar ze de komende dagen zouden slapen.
Terwijl mijn man het appartement aan het gezin liet zien, bleef ik nog even buiten om een oogje te houden op de fietsen. Want eerlijk… daar zat zowat hun hele hebben en houden aan vast.
Vanuit het appartement hoorde ik plots enthousiaste kinderstemmetjes en vrolijk gelach. De vermoeidheid was blijkbaar even helemaal vergeten bij het zien van ons speelhoekje.
De mama en papa vertelden ons later dat dit niet hun eerste poging tot een fietsvakantie was. Enkele maanden eerder hadden ze het al eens geprobeerd. Alleen was die vakantie letterlijk in het water gevallen. Dagenlang gietende regen.
Deze keer hadden ze meer geluk. Ze arriveerden onder een stralend zonnetje… en enkele dagen later zouden ze ook onder diezelfde stralende hemel weer vertrekken.
In de dagen ertussen zagen we hen regelmatig voorbijfietsen. Telkens met enthousiaste gezichten en telkens kregen we te horen dat ze zich geweldig amuseerden. Ze hadden genoten van de fietstochten, van Lommel en van alles wat er onderweg te ontdekken viel.
Er was eigenlijk maar één ding waar we hen niet mee konden helpen: ze waren nog op zoek naar eclipsbrilletjes. Ze waren net in Lommel tijdens de eclips en wilden die natuurlijk graag veilig kunnen bekijken. Helaas konden wij hen daar niet meer aan helpen.
Toen ze weer naar huis vertrokken, lieten ze ons weten dat deze fietsvakantie top was geweest. De fietsmicrobe had hen nu helemaal te pakken gekregen. Ze hadden genoten van de omgeving en vonden eigenlijk alles wat ze nodig hadden: voor de kinderen en voor henzelf.
Je moet het toch maar doen, een fietsvakantie met drie kleine kinderen. Maar, als we hen mogen geloven komen ze zeker nog terug om Lommel verder te ontdekken als de oudste kindjes zelf met de fiets kunnen rijden.
We kijken er al naar uit om hen opnieuw te mogen ontvangen!
