Bént öw schatsën al mèr óndër en vét öw kuitën al mèr ien! ‘t Is wéntër. Wént ër mèr èn, want hij is nog drèk nie gëdòn. As ëk nö érrëgës nie van hààw, dan eest wöl van dë kààw. Dè rémt gëlék ‘n rijmplèk. Dè duu mé déng’ën èn mén èègë plèkskën, mé schrijfhuukskën hiejër ien ‘t vurstë kèèmërkën, wordè'k zó meej en dan ók al is ë gëdiechskën öt mén mààwë schud en dèrrëf óp të schrijvën. Dè gòn ik nö përtang nie duun, want ménnë kop sti ër nie hénnën.

Dè kumt allëmòl dur diejë vërré’ësë sneejëw. Die wittë vétzá’ërij die, in mén óógën althans, allë kleurë wégpékt en ménnë fantëzzie lam li. Ik kan ër dik niej èn öt hoe dè vólwassë miensë dör zó èntëzjààst va kunnë wèjjërën. Vur klèèn jóng eest plëzant. Ik zén dè feitëlëk ók, mè va sneejëw hém ik nóuwët gëhààwën. Próbeejërt mèr is érrëgës të gëràà’ë mi dën ottó, of të voet zóndër öw peujët të brèè’ën, zee’ër as gë zó’n lang stéltën hét gëlé’ëkik. En dörbé, dè moet óuwët ók nog dóuwëjën ók, é! En of zë dan gëstreujd hémmën of niej … Në véttëgë, glattëgë nést eest.

Mè swat, ik haggët óóvër rijmplè’ën. Die véndë vural óp bruggën. Ik gòn hiejër en nö ‘n brug slòn na‘t vërleedën. Na ménnë jóngën tijd. Nie rijmënd, mè mijmërënd. Dur dëm bàànd schòn hèrinnëringën, mèr avvëntoe …

Wij hààn ien dë keu’ën ë klèèn hààtstufkën. Gëlék ós màà: klèèn mè pittig. Jóng, dè stufkë góóf kapiet sé! Dör kóstë iedëreejën mi buitë stóó’ën. Ik hèrinnër mé nog nën dag dè dë steejën öt dë grónd vróuwëzën, zó kààw! “Pàà,” zi ós màà dan, “hòlt is gààw ‘n mààn hààt!” Dan kós ie dur dë sneejëw klèffërën, zóuwë dën hof ien na‘t hààt dèèj dör ien dë zóómër ópgëstààpëld ha óndër ‘n afdak, en trug. Óp në keejër kwààm ie wir af mi’n mààn en zéttën ie diej ien dë keu’ën nèffën ‘t stufkën, lék as alté.

Ik zauwët óppë zèètël mi’m buukskën en në stieló. Ók ien diejën tijd al zouwët ëk alzëlèèvën dings óp të schrijvën. Dè was nogal në leejëgë zèètël, dus ik zauwët mi mén kniejën ópgëtrò’ën. Óp nëm bëpòldë mómènt stóó’ëk ménnë stieló tussë mén tààn um wa nàà të déng’ën en óp mén èègë wa të rizzëneejërën. Ik zauwët zówa vur mé öt të zien en ienjéns kij’ëk na mén kniejën. Vërschietën dè'k di! Óp allëbèèj mén kniejën, zówöl dë lingsë as de rèchsë, zauwët ‘n groewëtë spén! Tweejë kèèjgroewëtë spénnëkoppën! Ik kwiektë lék ‘n Amiriekans tsjierliedërkën, vèèrdë rèècht lék në rësouwër en liep na buitën azzof mén bóks ien brand stón. Rèècht dë kààw en dë sneejëw ien. Toen schóóf ëk öt en viel ik mi mé gëziecht dë sneejëw ien. Rap rèècht! En mèr óp mén kniejë slòn, en mèr ien mé gëziecht vèègën.

Toendè'k gëheejël vërkleumd trug binnëkwààm zi ózzë pàà ijzig kalm: “Wa haddë èn d’hàànd, jóng?” Ik vërtéldë van die tweejë tarantuula’s óp mén kniejën en hij moes lachën. “Dè kan wöl ës gëbeurën dèttër ë spénnë’ën tussën dè hààt zit as ëk dè binnënhauwël, mè gë zé wir ë sërjeus stukskën èn't óóvërdrijvën, é, schrikschijtërkën! Ség, héddë gé nö sneejëw ien öw hauwër hangën?” En lachën dèèj di. En kauwëd dè'k wààr!

Danny VANDENBERK