Ik geef vanaf 8 februari een workshopreeks rond korte verhalen schrijven, in de bibliotheek te Lommel. Er valt veel te vertellen over korte verhalen, zoals focus op één personage en een belangrijke gebeurtenis in het leven van dat personage, en blijf dicht bij een wereld die je kent of je fascineert.

Een van de eerste opdrachten zou kunnen zijn, schrijf eens een (zelf)portret en focus op een gebeurtenis die je leven beïnvloedde, of focus op een bepaalde eigenschap waar je soms  tegenaan loopt.

Als voorbeeld schreef ik alvast dit zelfportret, natuurlijk vanuit een vertellende ik. Ja, even met de billen bloot dus.

Mijn naam is Bart Vermeer. Dit is niet mijn oorspronkelijke naam. Ik noteer op mijn website Bart S. Vermeer. Vermeer is namelijk mijn adoptienaam en die S, de letter uit mijn eerste naam: die komt van Sleuwaegen. Deze werd geschrapt na adoptie toen ik zes was. Sindsdien had ik geen contact meer met die lijn van de familie.

In mijn adolescente jaren ging ik op zoek naar de oorsprong van die naam, naar mijn biologische vader. Ik ontmoette hem. Hij was geen mysterieus monster zoals ik interpreteerde uit de verhalen en me dacht te herinneren. Hij was wel een wat opvliegend, impulsief en melancholisch man met een moeilijke jeugd. En vooral, na die ontmoeting werd hij menselijk. Dat hielp in het beeld dat ik had van hem, en van mezelf. Daarna voegde ik de S toe. Die lange tweede achternaam wilde ik op een gegeven moment officieel toevoegen, maar dat lag gevoelig voor mijn vader - want dat is de man die mij opvoedde - en ik wilde geen wonde maken.

Nu is het gewoon de S gebleven. Op zich maakt het niet meer uit, de erkenning van een verdwenen verleden en een eerste vader is al voldoende. Ik ga die achternaam niet blijven meesleuren, ik ben wie ik ben en verander elk jaar, ik groei en dank de vaders voor wat ze me wel en niet bijbrachten. Want de weg die ik heb te gaan, is mijn weg en verschilt van de hunne, ook al maak ik weleens fouten die erop lijken, toch, ik zal er anders mee omgaan.

Ik ben Bart; een dichter, cineast, schrijver, leraar en lerende. Ik zoek en ontdek van tijd tot tijd, ik word warm van een oprecht gesprek, een echte knuffel en van mooie muziek en films en boeken, veel boeken - verzamelen dan toch. Ik moet mezelf dan inhouden om niet te overdrijven, ja, dat heb ik wellicht van mijn eerste pa. Maar dat oer geduld, wat ik weleens vervloek, dat heb ik van hem, pa twee. En dat pleasende heb ik dan weer van mijn moeder en grootmoeder, ook nog mooie waarden hoor, maar dat pleasende daar wilde ik weleens te ver in gaan. Dan is het soms beter niet te veel op je ouders te gelijken. Of toch alleen die krachten van hen mee te nemen die je wel vooruithelpen. De gelijkenissen die niet helpen en die oude vastgeroeste patronen zijn waarmee je worstelt als een Hercules op het atrium der goden, ja, die mag je schreeuwend over de rand van de afgrond gooien.

Dat probeer ik in al mijn wroeten, het is goed geweest, merci, nu ga ik verder, ik als Bart en een ik als personage in verhalen die ik wil schrijven. Omdat vertellen over deze en gene wereld, over eilanden die er zijn of ooit hebben bestaan, over liefhebben of het althans proberen, over de taal en het schrijven en over deze mensheid en zijn niet aflatende kwaaltjes - waar ik me vaak door laat meeslepen - is wat mij doet ademen, dan kom ik af en toe boven water en adem vrij-uit.

Tot daar een stukje uit mijn (zelf)portret, niet alles, dat valt niet neer te pennen. Tenzij in een heleboel autofictie, en dan nog is het niet helemaal ik, het is er een deel van dat er mag zijn.

Hierbij groet ik je beste lezer met al mijn kunnen, met heel mijn wezen en tracht zo authentiek mogelijk te leven, in fictie en in het echt, want ik zoek al heel mijn leven naar wie ik ben en ook dat - heb ik ontdekt - is een deel van mezelf. 

Zo, dan is het nu tijd om te werken aan nieuwe verhalen.

Bart S. Vermeer