Le Samouraï is de eerste samenwerking tussen Alain Delon en regisseur Jean-Pierre Melville waaruit drie klassiekers ontstonden (Le Samouraï, Le cercle rouge, Un Flic) en een mooie vriendschap tussen beiden.

Stijl

Deze film is vooral minimalistisch: sobere decors, strakke belichting en cameravoering (bij de vaste standpunten) en een acteren dat afstandelijk is en koud aanvoelt, wat Delon perfect invult als compromisloze huurmoordenaar.

De eerste tien minuten zijn zonder dialoog, je moet het maar durven, het blijft daarna ook tot het minimum beperkt, enkel dat wat écht nodig is. Bij momenten lijkt het alsof je naar een stille film zit te kijken. Een mooie soundscore begeleidt ondertussen wel de beelden, maar ook alleen daar waar het nuttig is. Naast Delon zien we nog Nathalie Delon als zijn liefje en François Périer als de commissaris die erop uit is Jef Costello - Alain Delon - te vangen.

Verhaal

Jef heeft zich namelijk bij zijn laatste opdracht laten oppakken, maar door een perfect georkestreerd alibi komt hij ermee weg. De commissaris gelooft het niet en laat hem schaduwen, maar ook de opdrachtgever voor de moord die hij pleegde vertrouwt het niet meer. Jef raakt ondertussen gefascineerd door een jazz zangeres, Caty Rosier, die hem bij de oplijning wel herkende maar niet verraadde. Kortom, ze zetten de jacht op hem in en hij tracht, koelbloedig als hij is, de meubels te redden.

De helden van Melville zijn eerder tragische figuren, gedoemd om te mislukken, de diepgang zit hem in wat hij je toont en niet toont. Hij is het type regisseur die sfeer kan scheppen en daarbij vertelt met beelden, niet met een oeverloos gelul, de kijker bij het handje nemen, neen, hij toont, hij maakt cinema. Melville en Delon, zijn hier de meesters van hun generatie.

Een trage uitgebeende film die je doet genieten van wat film kan zijn en is. Tijdloos.

Bart VERMEER