Nu de kruitdamp van het beklijvende voetbalgevecht in Dender is opgetrokken en de talloze feestvierders (!) in Lommel en omstreken hun zalige roes hebben uitgeslapen, kom ik nog op de proppen met de eindeseizoensanalyse  die ik de Lommelse Gazet beloofd heb. Ik geef het dolgraag toe, zelden ben ik als doorgewinterde rot in het vak zo graag in de pen geklommen als nu. Toen de City Football Group het in 2020 overnam van dappere mensen en clubs (met heel veel dank aan KVV Overpelt en Racing Mol Wezel) die zich bijna twee decennia tevergeefs ingezet hadden om de Noord-Limburgse voetbaltrots terug op het hoogste niveau te brengen, schepte de komst van de voetbalmultinational achter Manchester City meteen grote verwachtingen. Het gigantische voordeel was dat het financiële plaatje plots geen zorgenkind meer was, terwijl minder gefortuneerde en dus begrijpelijk ook jaloerse clubs daar wel onder kreunden.

First things first

Maar terwijl achter de schermen de fundamenten stilaan vorm kregen en de jeugdwerking op punt gezet werd (de Football Academy in het Gestelbos behoort tot de top in België), volgde bij de eerste ploeg niet het orgelpunt waar iedereen naar smachtte. De Engelse bazen Mike Green en James Mc Carron bliezen tijdens hun ambtstermijn wel hoog van de toren, maar daar bleef het ook bij. Na vijf jaar was Lommel SK op sportief vlak nog steeds een onopvallend klein broertje van de City Group. Koehandel drijven met overzeese talenten en investeren in onafgewerkte produkten, dat etiket kreeg LSK door de buitenwereld opgeplakt.

Nieuwe dirigenten, nieuw elan

Was LSK dan gedoemd om in het vagevuur van het Belgisch voetbal te blijven spartelen?  Neen, want onder de vleugels van meester-lobbyist én Lommelman Harm Van Veldhoven – respectievelijk speler, trainer en voorzitter van de club, respect!  – kreeg groenwit in 2025 een compleet nieuw elan. Toegegeven, toen de nieuwe CEO Mattijs Manders en sportief directeur Jeffrey van As met Hollandse branie verkondigden dat Lommel SK dit jaar zou promoveren, lachten we dat schamper weg. Voor de verandering was er nu eens niet een invasie van City-talenten (alleen de 20-jarige Argentijn Lautaro Lopez paste in dat plaatje) en het newlook Lommel moest het op de transfermarkt vooral zien te rooien met spelers die elders einde contract of afgeschreven waren. Hoewel de mayonaise pakte, de groepsdynamiek klopte en het Nederlands eindelijk weer de voertaal werd bij het gros van de spelersgroep, werd het andermaal geen seizoen om over naar huis te schrijven.

Geen uitzicht op rechtstreeks promotie

De ploeg wisselde goede wedstrijden af met mindere en had op een redelijke start na nooit uitzicht op de twee rechtstreekse promotieplaatsen. Er werd wel vlot gescoord, maar ook al te makkelijk geïncasseerd. Kortom, er was te weinig continuïteit en ook wel kwaliteit, concludeerde ik. En dat lag zeker niet aan ene Ralf Seuntjens, maar daarover straks meer. Ik was ook niet altijd fan van de vriendelijke gentleman-trainer Lee Johnson, wiens selectiekeuzes en wissels te vaak met de natte vinger ingegeven leken en die de ploeg punten kostten. Vond ik.

Waanzinnige play-offs

 Maar toen begonnen de play-offs en kreeg ik mijn eerdere, wat cynische overdenkingen als een boemerang in het gezicht. Eerste horde was Club Luik, taaie tegenstander die met sprekend gemak opzijgezet werd door een plots wervelend LSK. In de volgende ronde rekende Beerschot zich torenhoog favoriet, maar de Kielse Ratten kregen er in twee duels liefst zes om de oren. Er was in cruciale  wedstrijdfases wat meeval bij, maar uiteindelijk krijg je als hardwerkende en supergemotiveerde spelersgroep wat je verdient. Dat was voor Lommel  ook het geval in de finale: er wachtte nu een dubbele confrontatie met Dender, onbetwiste hekkensluiter in eerste klasse. Leuke bijkomstigheid: de steile opmars van SK had voor de potentiële, maar ingedommelde achterban het effect van een luid rinkelende wekker. Zo ook bij ondergetekende, die zich van kritische (ex-)reporter graag liet transformeren tot passionele supporter. Uit clubliefde.

Historische barrages: Teuten ruimen Kadavers op

Een bomvolle en kolkende Gestelsedijk was getuige van het spectaculaire eerste duel tussen Lommel en de Kadavers uit Dender (wat een macabere bijnaam, zeg!), waarin groen-wit  in een bloedstollende slotfase een 1-2 achterstand in 3-2 winst omboog. Delirium bij de fans, wis en waarachtig dat SK in de terugmatch op Dender ook een veredelde thuismatch zou spelen! Speling van het lot: vorige zaterdag vertoefden mijn familie en ik in Duitsland aan de Eifel, waardoor we deze historische match op de PC moesten volgen. Vrouw, kinderen, kleinkinderen, iedereen zat 97 minuten lang aan het schermpje gekluisterd. Om een hartverzakking te voorkomen maakte ik regelmatig een wandelingetje, hopend op een JAAAAAAAAA van kleinzoon Lio, die volgend seizoen ook voor de club van zijn hart gaat voetballen. De laatste zeven minuten, wellicht de langste van mijn leven, zag ik wél!!! Een omhaal van Berte op de dwarsligger, tegenaanval waarbij Salah de vrijlopende Schoofs niet opmerkte, én klap op de vuurpijl: een fenomenale en miraculeuze save van keeper Pieklak, die in ‘the dying seconds’ verlengingen voorkwam.

Overal explosies van vreugde

Daarna…. uitzinnige euforie in het uitpuilende bezoekersvak dat het veld overspoelde,… op het volgestroomde Hertog Janplein in Lommel, …in het stadscentrum, …in tal van cafés en huiskamers,... én in ons vakantiehuisje in Duitsland. Prachtige beelden van feestvierende en huilende mensen, die dagenlang in alle media opdoken, illustreerden ten overvloede dat de slapende reus na 23 jaar weer klaarwakker is. Voetbalminnend Lommel wuifde ‘The Boulevard of Broken Dreams’  vaarwel en ontwaakte zalig in ‘The Boulevard of Dreams Come True’. Eindelijk.

Cultheld Ralf Seuntjens

Met een nieuwe cultheld als boegbeeld van onverzettelijke strijd: Ralf Seuntjens. Afgeserveerd door tweedeklasser De Graafschap op zijn 36^ste, met 20 doelpunten topscorer van Lommel en stijlicoon voor de jeugd op zijn 37^ste. Een tip voor Netflix: graag een documentaire over de man die kanker overwon en die in de herfst van zijn carrière nog een ultieme jongensdroom waarmaakte. ‘Het mooiste moment uit mijn loopbaan’, zo omschreef de Bredase zilvervos zijn heldenrol zelf. Duizenden dankbare Lommelfans zullen het roerend met hem eens zijn. Maar ook de hele spelersgroep, met kapitein en sterkhouder Lucas Schoofs op kop, de trainers, het management, de technische en medische staf verdienen alle lof. Ja, Lee. Jij ook! Goed gedaan, man. Er wacht iedereen in het clubhuishouden nu ontzettend veel werk, maar laat ze nu eerst maar even terecht nagenieten. Bravo boys, well done, congratulations.      

Piet DINGENS