Vanavond mocht ik de ontvangst van onze nieuwe Airbnb-gasten helemaal alleen doen: een Duits gezin, met twee dochters van tien en zestien.

Ik stap op hen af en stel me netjes voor, in mijn beste Duits. Nog voor ik goed en wel uitgesproken ben, zegt het jongste meisje met een zucht:
“Oh nee, die mevrouw spreekt geen Duits!”

Ik moet even lachen, al voelde ik me ook een tikje uit het veld geslagen. Ik dacht eerlijk gezegd dat mijn accent pas zou verraden worden als ik écht begon te praten, niet al bij het zeggen van mijn naam.

Gelukkig redt haar oudere zus de situatie meteen. Ze kijkt vol bewondering rond in ons appartement en zegt enthousiast:
“Oh, wie schön! So gemütlich!”
Ze complimenteert de inrichting, het ruime appartement en zelfs hoe lekker het hier ruikt. Ondertussen is de papa al druk bezig met het binnenbrengen van koffers, boodschappentassen en een koelbox. Duidelijk een gezin met plannen!

Wanneer ik hen vertel dat alle gasten van ons een Boslandpraline krijgen, kijkt ook het jongste meisje me met grote, geïnteresseerde ogen aan. Duits begrijpen lukt nu wél prima, blijkbaar.

Ze vraagt aan haar mama of ze de praline al mag proeven, en zodra ze een hap neemt, zie ik haar ogen glinsteren. “Lecker!” zegt ze.

Ik vertel dat de Boslandpraline een echte lokale specialiteit is, gemaakt door chocolatier Koen Ulenaers. Het is een halfronde praline met een glanzende groene kleur, geïnspireerd op het Boslandlogo en op de dauwdruppels van een fris bos in de ochtend. Binnenin zit een zachte vulling met melkchocolade, hazelnoot, boskruiden en een vleugje bosvruchten.

De jongste luistert aandachtig, likt haar vingers af en zegt dan:
“Dann ist das meine Lieblingspraline.”

Ik geef ze een foldertje en het adres van Koen Ulenaers mee zodat ze hun voorraadje chocolade kunnen inslaan wanneer hun vakantie in Lommel erop zit.

En zo kwam alles toch nog goed, mijn Duits misschien niet perfect, maar gelukkig spreekt iedereen de taal van chocolade.