In de vroege ochtend sta ik op de uitkijktoren van de Lommelse Sahara. De kou is scherp maar stil, een koude die niet bijt maar blijft hangen, alsof ze deel wil uitmaken van het landschap.

Langzaam verandert de lucht. Eerst een zacht oranje, bijna voorzichtig, daarna dieper, warmer rood. De overgang is kort, maar krachtig, alsof de zon slechts even haar aanwezigheid bevestigt voordat ze zich weer terugtrekt.

Beneden beweegt een eenzame zwaan geruisloos over het meer. Iets verder staat een witte reiger, onbeweeglijk, geconcentreerd. Zijn witte gestalte contrasteert scherp met het donkere water, alsof hij niet zwemt maar zweeft. Hij lijkt geen haast te kennen, alsof tijd hier anders wordt gemeten.