De vakbonden hebben voor 12 maart opnieuw een grote nationale betoging in Brussel aangekondigd in hun verzet tegen de sociale afbraak van de Arizona-regering. We kunnen de burgerlijke media en de Arizona-kliek al horen zuchten en kreunen. Het klagelijk gejammer gaat niet over groeiende armoede, gebrek aan betaalbare huisvesting waardoor het aantal daklozen die op straat belanden groeit, de toenemende werkdruk en stress in zorg en onderwijs of de sociale ontwrichting die het gevolg is van hun beleid.

Nee, de media en Arizona politici klagen over de vakbonden, het middenveld, deskundigen, ziekenfondsen, over de symptomen (protest) in plaats van over de oorzaken.

Alles en iedereen zich verzet tegen de onkunde en onmenselijkheid van dit beleid wordt geviseerd. Protest tegen genocide wordt geclassificeerd als ‘terrorisme’, staking tegen pensioendiefstal en indexeringssprong zijn ‘maatschappelijk onverantwoord’. Arizona en de media zijn doof en blind voor de zorgen van een groot deel van de bevolking: zorgen over oorlogen, over het moment dat het niet meer lukt de eindjes aan elkaar te knopen, …

Betogingen leiden niet tot chaos, het zijn sociale correctiemechanismen. Uitbreiding van de wapenindustrie op bedrijven en bedrijfsterreinen, zoals de Audi-site en bij Caterpillar, levert nauwelijks werkgelegenheid. Dat is op langere termijn funest voor de economie en voor de veiligheid in Europa. Wapens moeten uiteindelijk worden gebruikt om de vraag naar nieuwe wapens in stand te houden.

Is er dan een alternatief? Ons wordt een dreigende zwart-wit karikatuur voorgehouden van een ‘socialistische’ samenleving: een soort eenheidsworst waarin armoedzaaiers in lange rijen staan te wachten voor voedselbedeling. Ironisch genoeg zie je op het internet die lange rijen nu in ‘de kampioen van de westerse democratie’, de Verenigde Staten.

Steenrijke miljardairs poetsen hun image op met fundraising voor goede doelen. Een moderne manier van bedeling eigenlijk. Dat is niet ‘de oplossing’ die we zoeken.

Volgens Statbel liepen op 1 oktober 2025 2,1 miljoen Belgen het risico op armoede of sociale uitsluiting. Waarom lukte het bijvoorbeeld in China wel om extreme armoede uit te roeien? O, ze investeerden in infrastructuur, onderwijs, gezondheidszorg, subsidies, ecologie met een focus op het vergroten van zelfredzaamheid. Dat lijkt op het spreekwoord: "Geef een man een vis en je voedt hem voor een dag, ..." Maar ja, dat is wel China.

Hoe zit het dan in een van de armste landen van de wereld: Burkina Faso, een land in Afrika met grondstoffen als goud, zink, mangaan, nikkel, bauxiet, koper en fosfaat. Een land  waarin veertig procent van de bevolking in extreme armoede leefde.

Veertig procent, totdat het leger de corrupte president, die het vertrouwen genoot van de vroegere kolonisator Frankrijk, het land uit schopte. Niger en Mali volgden hun voorbeeld. Samen vormen ze nu de ‘Alliantie van Sahelstaten’, waar het armoede percentage snel afneemt. Bouwen ze soms wapenfabrieken?

Nee. Hun ‘Poverty Reduction Strategy‘ (armoede bestrijdingsplan) richt zich op verbetering van onderwijs, gezondheidszorg, werkgelegenheid, watervoorziening en het verminderen van de inkomensongelijkheid. Ze hebben de grip van Frankrijk en de Verenigde Staten op hun economie verbroken.

Dit zijn geen modellen die we kunnen overnemen, maar voorbeelden die aantonen dat alternatieven bestaan. Als we niets doen, dan dreigen we in een samenleving terecht te komen die lijkt op de 'socialistische' karikatuur die ze ons voorhouden.

Onze kinderen spiegelen ze een toekomst in het leger voor als beste optie: een gegarandeerd inkomen en de mogelijkheid om een goede opleiding te volgen.

De boodschap van de muziekband ‘Creedence Clearwater Revival’ in hun liedje ‘Fortunate Son’ is dat het niet de kinderen van de heersende klasse zijn die naar het front worden gelokt om als kanonnenvoer te dienen.

Marx zei dat er geen recepten zijn voor de keuken van de toekomst: elke samenleving kiest zijn eigen weg. Wat betekent dat voor ons? Is er voor ons een alternatief?

Bij de massale, nationale demonstraties in Brussel zag en zie je kiemen van een ander soort samenleving. Groepen demonstranten - waarvan sommige voor het eerst meededen - gaven aan wat voor elk van hen essentiële elementen zijn voor een andere maatschappij: een overheid die genocide zoals in Gaza bestrijdt, een effectief klimaatbeleid, gezondheidszorg met meer aandacht voor preventieve zorg, ouders die voor hun kinderen kwalitatief onderwijs eisen, een rustpensioen op een leeftijd die toestaat dat je er nog in goede gezondheid van kunt genieten, geen ruimte voor racisme en fascisme, niet langer toestaan dat multimiljardairs via achterdeurtjes vrijwel geen belasting betalen, …

De demonstraties zijn meer dan alleen verzet tegen het Arizona beleid. Ze tonen de bouwstenen waarmee een meer rechtvaardige en socialere samenleving kan worden gebouwd.

Het alternatief dreigt niet het "socialistische spook" te zijn dat de machthebbers schetsen. Het echte gevaar is dat we, als we niets doen, wél in die karikatuur terechtkomen: een gepolariseerde, militaristische samenleving met groeiende armoede.

Het echte alternatief ontstaat van onderuit, in het verzet zelf, waar een visie op een rechtvaardigere en socialere samenleving concreet vorm krijgt door de eisen van de demonstranten. Het antwoord op de vraag "Is er een alternatief?" is: Ja, het wordt vandaag op straat gebouwd.

Benny AHLERS