Lommel SK kreeg vanmiddag Franc Boraing te bekampen in eigen huis. In een onderhoudende wedstrijd nam Lommel vrij vlot de maat van de Waalse ploeg. Salah, Wouters en Seuntjens stonden in de eerste helft aan het kanon, Ali vergulde de pil voor de bezoekers: 3-1. Even had het daarna nog warm kunnen worden voor de thuisploeg, maar Prunier zag zijn inzet in de flipperkast van paal tot paal vliegen. Verdiende zege van LSK.  

Een sterk gestart groenwit opende al vroeg de score. Mo Salah, die al maandenlang hopeloos achter zijn beste vorm aanholt, tolde knap om zijn as en joeg het leer via de onderkant van de dwarsbalk tegen de touwen. Schitterende goal en goed voor het vertrouwen van die jongen, al kreeg hij even later wel de banbliksems van Seuntjens over zich heen. Bizar, want Salah speelde de Nederlander bij bewuste fase schuin voor doel ‘vogelvrij’ in plaats van zelf zijn kans te gaan. Lang mokte Seuntjens evenwel niet, want uit de daaruitvolgende hoekschop fungeerde de Lommelse topscorer als tussenstation voor Dries Wouters, die opportunistisch afwerkte. Twee-nul na minder dan een kwartier voetballen. Groen-wit in een zetel dus. Francs Borains, met Yves Vanderhaeghe als coach op de bank, en met de ervaren Massimo Bruno, Mathias Fixelles en en Dorian Dessoleil tussen de krijtlijnen, dreigde af en toe wel, maar met scherp schieten was er voorlopig niet bij. Tot Ali als een duivel uit een doosje reageerde op een verre voorzet van Francotte en keeper Ivezic geen schijn van een kans liet. Lang konden de bezoekers niet teren op het ontluikende vertrouwen, want toen Wouters deskundig voetje gelicht werd in het bezoekende strafschopgebied en wie anders dan Seuntjens raak trof vanop de stip, was het verschil opnieuw twee doelpunten. En het had nog erger gekund voor de gasten uit het zwarte land, want na een overtreding op Reyners mocht Seuntjens het nogmaals vanop elf meter proberen. Ditmaal trok doelman Pandor aan het langste eind: ruststand 3-1. Na de pauze golfde het spel goed over en weer, maar de score veranderde niet meer.

Toch vinden we het vreemd dat Tolinsson, vorige week nog de absolute uitblinker tegen Kortrijk (en onnodig gewisseld, met de late bezoekende gelijkmaker tot gevolg) nu driekwart wedstrijd vanuit de dug-out moest toekijken. En waarom is Robin van Duiven eigenlijk gehaald tijdens de winterstop? De jonge Nederlander scoorde tweemaal in zijn eerste twee duels, werd mede door de tactische angsthazerij van Lee Johnson daarna twee keer vroegtijdig naar de kant gehaald en zat zondag tegen de Henegouwers ook al op de bank. Een ‘tactische keuze’, volgens zijn coach. Tja. Een toonbeeld van standvastigheid is de immer stoïcijns toekijkende Brit zeker niet. Toch mogen er met het oog op de nakende play-offs (op een aantal posities) beslist nog wat meer automatismen in het elftal geslepen worden.