Open brief vanwege een bewoner van Parelstrand - naam bekend bij de redactie

Toen wij jaren geleden in alle vertrouwen een chalet kochten op vakantiepark Parelstrand in Lommel, deden we dat met een warm gevoel. Het was een plek waar je tot rust kwam: er was een levendig winkeltje, een gezellige kantine, een frituur waar je op een zomeravond een snack kon halen, een openluchtzwembad en een strand aan het meer met attracties voor onze kinderen. Het was geen luxeresort, maar wél een plek met sfeer, leven en gemeenschap. Voor ons was het een tweede thuis. Die droom begon te barsten toen het park werd overgenomen door de Ooststappen Groep, bekend van “Massa is Kassa”. Er werd gesproken over grote investeringen en een mooie toekomst. In werkelijkheid zagen we het tegenovergestelde gebeuren.

Stap voor stap veranderde Parelstrand van een aangenaam vakantiepark in een verwaarloosde, duistere omgeving. Eerst sloot het zwembad – zogezegd te duur in onderhoud – om vervolgens volledig te worden afgebroken. Daarna ging de kantine dicht, gevolgd door de snackbar. Het kampwinkeltje, dat nog dapper probeerde te overleven, moest uiteindelijk ook de deuren sluiten. Er kwam immers bijna niemand meer over de vloer. Niet omdat mensen niet wilden komen, maar omdat het park veranderde in iets wat het nooit had moeten worden: een afgesloten opvangcentrum, afgebakend met hekken.

In 2016 werd Parelstrand voor het eerst tijdelijk ingezet als opvangcentrum voor asielzoekers. Dat was toen drie maanden. Wij, vaste bewoners, hadden daar begrip voor. We dachten: “Goed, het is tijdelijk. We helpen mee in een noodsituatie.” Toen het centrum weer sloot, ademden we opgelucht. We konden opnieuw genieten van onze plek. Maar die “tijdelijkheid” bleek een illusie. In 2018 ging het park opnieuw open als noodopvang. Eerst voor drie maanden, maar uiteindelijk tot 2020. Nauwelijks een jaar later, in november 2021, werd Parelstrand opnieuw heropend als opvangcentrum. Sindsdien is de opvang telkens verlengd: eerst tot 2024, daarna tot 2025, en begin 2026 zelfs tot eind 2030. Wat ooit een vakantiepark was, is nu de facto een permanent asielcentrum geworden.

Vandaag wonen er naar schatting tot 750 asielzoekers. Begrijp me niet verkeerd: dit is géén aanklacht tégen asielzoekers. Mensen in nood verdienen opvang en respect. Maar wat volledig ontbreekt, is respect voor de vaste bewoners die hier al jaren verblijven, hun spaargeld in een chalet hebben gestoken en hun leven rond deze plek hebben opgebouwd. Wij kijken nu aan op hekken, tussen vervallen infrastructuur, zonder zwembad, zonder animatie, zonder ontmoetingsplaats.

Enkele maanden geleden werd het kampwinkeltje terug geopend, een dappere poging om toch nog iets te hebben op het vakantiepark, dat ondertussen is afgezwakt naar camping Parelstrand. Het noemt nu inderdaad camping Parelstrand, maar er kan geen enkele vakantiegast meer komen, je kan immers geen enkele boeking meer doen. Een vakantiepark waar je niet meer kunt boeken?

Wat er overblijft zijn vaste verblijvers, arbeidsmigranten en asielzoekers. Onze eigendommen verliezen waarde, ons vakantiegevoel is verdwenen en onze stem lijkt niet te tellen. Er wordt beslist over “ons” park zonder ons, boven onze hoofden, zonder transparantie en zonder perspectief. Daarom stel ik luidop de vraag: "wat is nog de toekomst van vakantiepark Parelstrand? Is het nog een vakantiepark, of is het definitief opgeofferd? En waar blijven de rechten en het welzijn van de vaste bewoners die hier jarenlang hebben geïnvesteerd?"

Wij zijn geen tegenstanders van opvang. Wij zijn wél tegen de verwaarlozing, de onduidelijkheid en het gebrek aan respect voor de mensen die hier hun thuis hebben. Parelstrand verdient beter – en wij ook.