’t Kristallijn ligt stil op de grens van Mol en Lommel. De zon zakt traag weg en het gouden uur opent zich als een zachte adem. Gebroken zonnestralen glijden over het water, vallen uiteen en worden opnieuw geboren in hun weerkaatsing.
Alles vertraagt. Goudgeel verdiept zich, schuift naar warm oranje, tot het rood de dag voorzichtig loslaat.

In het riet vangen pluimen het laatste licht, houden het vast en lijken het zelf weer uit te zenden, alsof de aarde nog even wil nabranden.
Dan dooft de zon. En boven het water verschijnt de maan... een zachte afsluiting, een belofte van rust.