Op een koude morgen ligt de Heuvelse Heide onder een dunne sluier van mist. De vorst heeft het landschap verstild, elke grasspriet draagt bevroren dauwdruppels die als kleine kristallen het eerste licht vangen.
Wanneer de zonnestralen voorzichtig door het grijs breken, verandert het landschap. Schaduwen worden langer en schuiven over de heide, alsof de tijd zelf traag op gang komt. Het licht raakt de rijm en laat de kou even glanzen, niet hard of vijandig, maar helder en kwetsbaar.
In dat moment, tussen dag en morgen, openbaart de heide haar stille schoonheid. Zo begint de ochtend: sober, stil en vol aandacht.