In de lucht drijven grijze wolken voorbij. Er waait een koude wind, maar de zon schijnt. Al met al lijkt het weer wel mee te vallen en je besluit om de paraplu thuis te laten.

Nog geen kwartier later vervloek je je eigen stommiteit, wanneer het plotseling begint te stormen, gevolgd door een striemende regenbui die al snel overgaat in een hagelbui.

Eenmaal drijfnat verschijnt de zon opnieuw als troost voor je persoonlijke depressie. Hoe moet je je in vredesnaam voorbereiden op die wisselvalligheid?

Je krijgt het stellige vermoeden dat, op een van de inmiddels donkergrijs geworden wolken, iets of iemand voorzien van horentjes geniepig in zijn vuistje lacht om de ellende beneden. Chagrijnig en ontmoedigd berust je min of meer in de situatie in het besef dat dit slechts een zeer zwakke afspiegeling is van wat elders in de wereld gebeurt.

Een aardse variant van bovengenoemde illusionaire pestkop maakt het vele malen erger. Een roze kuif aan de andere kant van de oceaan zorgt – samen met Israël -  voor een hagel van kogels en een regen van bommen in het Midden-Oosten. De aanvallen resulteren in duizenden doden. Vooral burgerdoden, waaronder veel vrouwen en kinderen.

Niet door toevalstreffers. Volgens ooggetuigen was er bij de aanval op een meisjesschool sprake van een ‘double tap’ aanval, waarbij twee aanvallen op dezelfde plek elkaar snel opvolgen om het maximale effect te bereiken en eventuele overlevenden, toegesnelde hulpdiensten en burgers uit te schakelen. Zeg maar dezelfde strategie die Israël in Gaza toepast. Dit alles in de hoop dat de wanhopige bevolking in opstand komt om een ‘regime-change’/’vredesakkoord’ te bewerkstelligen.

Niet lang daarna vervangt Trump het begrip  ‘hulp aan de opstand’ door ‘olie’. Een plan dat, met militair overwicht, als zekerheid wordt voorgeschoteld aan de wereld of, zoals Elon Musk het formuleerde, “We can do what we want. Deal with it!”

Het wordt vervelend als een bevolking niet direct met de pootjes ophoog opgeeft en een plan B ontbreekt. De aanvallen lijken het ondemocratisch regime zelfs steviger in het zadel te helpen. Wat nu? Je moet gaan improviseren en dat is iets waar niet iedereen even goed in is.

In een nogal hilarische episode van zijn show fileert Jimmy Dore het improvisatie vermogen van Trump tijdens een interview waarin die om de paar minuten zichzelf tegenspreekt en uitspraken doet die niemand - inclusief een deel van zijn eigen aanhang -  nog serieus neemt. Dat zorgt voor verwarring bij bondgenoten. Zeker als die - wanneer het hem zo uitkomt - als ‘vijand’ worden bestempeld.

Wat merken we daarvan in Lommel? Tja, je zou het kunnen vragen aan de automobilisten uit Nederland die een file veroorzaken op de Luikersteenweg. Misschien ook aan experts die adviseren om thuis over voldoende cash te beschikken, mocht het helemaal uit de hand lopen.

Sommige adviseurs stellen ons gerust dat het zo’n vaart niet zal lopen en dat we het effect van de blokkade van de ‘Straat van Hormuz’ pas aan het einde van dit jaar zullen merken in onze portemonnee vanwege de opgeslagen buffers. En daarna?

In ‘De Afspraak’ van 27 maart benadrukte Raoul Hedebouwer dat Europa op eigen benen moet gaan staan, zich niet langer afhankelijk moet opstellen van de Verenigde Staten en zich niet moet laten meesleuren in de door Trump en Netanyahu georkestreerde oorlog tegen Iran. De weken eerder geclaimde overwinning laat op zich wachten en ‘deadlines’ blijken zeer flexibel te zijn.

In tegenstelling tot die verfoeilijke pestkop op dat wolkje is dit een pestduivel die we wel het beentje kunnen lichten door hem niet langer te volgen en een eigen koers te kiezen.

Benny AHLERS